E pashë që qëndronte në rradhë të parë dhe u shtrëngonte dorën të gjithëve që i vinin për vizitë si për t'u dhënë pak zemër. Sa patetike, të kërkosh me kaq ngulm që të të shtrëngojnë dorën, që të të thonë një fjalë të mirë. E pashë që vraponte sa në oborr sa brenda sa në një tavolinë në tjetrën, sa me një njeri me tjetrin. Duhej të mirrej me të gjitha punët. Normalisht duhej të dinte nëse mungonte kafeja, nëse mungonte sheqeri, nëse dikush duhej ulur panë dikujt apo duhej larguar, i duhej të dinte nëse kishte parking për makinat, i duhej të kujdesej për lulet, kurorat, duhej të fliste me varrmihësit, duhej të kujdesej për familjarët, duhej të fliste në telefon me të bijën dhe të buzëqeshte duke iu lutur të mos mërzitej se do vinte shpejt.  

I duhej të rrinte në këmbë. I duhej të ishte burrë.

E shihja nga këtu dhe habitesha me të! Si mundet! Ku e gjen forcën. Mua po më mbysnin lotët, mua më digjte diçka në mes të gjoksit, më dhimbte dhe doja të shtrëngoja deri sa të plaste gjithë ajo dhimbje e të dilte jashtë. Le të plaste bashkë me zemrën time. Une isha aty, duke u zënë me Zotin, duke i kërkuar llogari, duke i kërkuar që të më shpjegonte, të më ndihmonte të mos vuaj. Sytë më lotonin, nuk isha në gjendje të ngrija kokën, nuk doja të shihja njerëz, doja vetëm të përqafoja familjen time, të shtrëngoja në zemër time bijë, të shihja në sy motrat, të mbështesja kokën në prehrin e vëllezërve.

Doja të shtrihesha. Doja të isha fëmijë.

Ai tallej. Tallej me të dy. Njëri që qëndronte në këmbë si të kishte mbi shpatulla krejt botën e që se dinte as se çfarë duhej të bënte nesër, dhe tjetri që ishte mbytur në mizerje dhe që s'donte të dinte se çfarë do të bëhej nesër. Ai e kishte pranuar se jeta është e tillë. Njerëzit vdesin, vdesin atëherë kur t'i se pret dhe se vdekja nuk na pyet; atëherë pse të vrasim mendjen. Jetojmë aq sa të mundemi, dhe e pranojmë vdekjen atëherë kur na troket. Po të mos ishte në mortë, për ma tëpër në mortën e babës së vet, ai do të bënte shaka. Kishte nevojë të thoshte ndonjë shaka, të qeshte.

Kishte nevojë të lozte. Të mos mendonte fare.

Pranë, tij, shumë pranë tij ishte ai që mendonte se vdekja nuk mund t'i merrte kurrsesi njerëzit e dashur. Njerëzit, sidomos njerëzit e dashur nuk mund të vdesin. A është e mundur që të jetohet jeta pa njerëzit e dashur? A ka kuptim? I ishte dukur gjithnjë se ai nuk ishte një trup, ai ishin të gjithë njerëzit rreth e rrotull tij, të gjithë ishin pjesë e një të tëre, ata nuk mund të vdisnin, vdekja nuk egzistonte. Egizstonte vetëm ai, dhe e gjithë bota e tij ishte brenda tij, ndaj asgjë nuk mundet të hynte apo dilte nga kjo botë pa miratimin e tij. Por kjo e gërryente: a mos ishte vullneti i tij që i bënte këto numra?

Mund të ishte i çmendur. Nganjëherë është më mirë të mos mundesh të mendosh!

Tjetri sillej nëpër turmë dhe herë shihte nga porta herë shihte gjithë njerëzit që hynin e dilnin. Kishte shumë nejrëz, por ai nuk donta ta kuptonte se pse ishin mbledhur. Ishin mbeldhur më kot dhe prisnin që ai t'u jepte përgjigje për gjithçka. Kishte shumë nevojë për babanë tani. Donte ta pyeste, ta mësonte si të sillej, ta ngushëllonte. A ka mësues më të mirë se baba?! A ka ngushëllues më të mirë se baba?! Herë pas here i gufonte zemra nga gëzimi kur shihte dike që hynte apo dilte dhe që i përngjasonte me të atin. Ja erdhi. Ja ku është. Tani mbaron e gjitha. Tani mund t'i lërë gjërat në dorën e të atit dhe ai do të dijë se si të sillet me të gjithë. Por jo. Bota shembet përherë nga një copë, sa herë që ata njerëzit afrohen, kthejnë kryet apo ai arrin t'i dallojë se nuk janë i ati. Dhe sot ka aq shumë njerëz që ngjajnë me babën, që kanë ardhë për babën, që janë një gjak me babën sa ai nganjëherë habitet  se si ka ende qiell aq shumë copa i janë rrëzuar mbi kokë!

Ndjente se ishte i vogël! Sa nevojë kishte që dikush t'ia merrte barrën që i rëndonte mbi supe!

I shihja të gjithë, i ndjeja se të gjithë ishin aty. Të gjitha vetat e mia, të gjitha pa përjashtim. Unë i madhi, i vogli, fëmija, burri, biri, babai, i zgjuari, budallai, punëtori, dembeli, menefregisti, estroversi, të gjitha vetet e mia pa përjashtim. E dija se aty, shëprndarë në atë turmën e vogël të njerëzve të mbledhur për mortë, ishin të gjitha vetat e mia. Njëmijë herë unë. Të gjitha të dërrmuara, sidoqoftë përballja me dhimbjen që shafaqnin. Të gjitha që shihnin nga qielli që u ishte copëtuar në mijëra grimca dhe prisnin nga çasti në çast të binte copa-copa mbi kokën e tyre. Sepse nganjëherë ndodh që ndonjë nga shtyllat mbi të cilat ke ngritur botën tënde dhe ke shpërndarë dhe shumuar mbi të mijëra personalitetet e tua, bie, dhe atëherë e ndjen të gjithë botën të të lëkundet, dhe ti e ndjen se duhet të mbështetesh te shtyllat e tjera, dhe e di se nuk mund të mbështetesh shumë sepse mund t'i lëndosh, dhe se shtyllat e lënduara janë të prirura të shemben. Zot, sa me dëshirë do të donte që t'i sakrifikonte të gjitha vetat e tij, që të mundej të lehtësonte sadopak peshën mbi shtyllat e botës së tij.

Doja të isha vetëm! Të qaja, të strukesha, të zhdukesha! 

1 Komente

Duket nje hapsire permbledhese per te gjithe, te gjithe ne, ne atomet dykembesore!

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).