Në ato stuhi të lirisë së popujve, homoseksualiteti i tij ishte si ajo porta e fshehtë që hapej veçse natën dhe ku përtej gjeje një tjetër Bajron, atë të dhembjeve dhe të dashurive të mëdha që, siç thoshte ai, vazhdonte “fino alla morte.

Adoleshenca jonë është përkundur me këngët e Çajld Haroldit. Kjo nuk ndodh tani. Ne ishim krenarë për vargjet e poetit anglez për Shqipërinë dhe shqiptarët, të cilët i shihte si një popull të virtytshëm dhe të veçantë nga të tjerët. Sigurisht ishte ndjenja jonë patriotike në një vend totalitar, ku s’i kishte mbetur tjetër gjë ku të kapej, veç disa adhuruesve të së kaluarës, si Xhorxh Gordon Bajron. A nuk shkruante ai në letrat e tij dërguar mikut të tij John Moore se “I dua shumë shqiptarët … Arnautët ose shqiptarët, më kanë habitur me ngjashmërinë që kanë me skocezët e Hightlands … malet e tyre kanë një pamje si të Kaledonisë, me një klimë të këndshme. Edhe pse veshja e tyre ishte e bardhë, silueta e hollë dhe e shkathët, dialekti i tyre disi celtik në veshin tonë dhe jeta e tyre e ashpër, gjithçka më çonte në Morven” …

S’ka disa muaj që jam kthyer nga Athina dhe në mes të lagjes “Plaka”, në zemër të saj, aty ku shekuj më parë pikëtakoje arvanitët e famshëm, aty janë ende ato shtëpi të ulëta, ato themele të hotelit ku banoi Bajroni në një kohë kur grekët e arvanitasit ende nuk e kishin bërë revolucionin e pavarësisë së Greqisë. Një përmendore dhe dritarja tej, ku vështrimi të çon në ato kohëra të largëta kur figura e atij poeti të madh dhe tribuni të lirisë frymëzonte një radhë të madhe të intelektualëve të Europës. Kur isha kineast i ri dhe për herë të parë shkelja në kështjellën e Ali Pashë Tepelenës, imagjinoja çastin kur Bajroni ishte pikëtakuar me këto peizazhe të thyera, me kështjellën dhe zotin e asaj fortese mitike, pashain që në atë kohë ishte një personazh nga më të pushtetshmit dhe më të dyshimtit jo vetëm për sulltanin, por dhe për kancelaritë e Europës. Për Bajronin do të mendoja dhe kur shkova në Delf, në Akropolin e Athinës dhe Maratonë, për të cilat ai shkruan, kur shkova në Argos e Tripolica ku ai takoi Veli Pashën, birin e Aliut, dhe ku iu ngjita luginave të Kalamas e Çamërisë, atje ku Bajroni kishte shkruar se s’kishte parë vend më magjepsës në jetën e tij, përveç Cintra-s së Portugalisë. Pra kisha ecur në gjurmë të jetës së Bajronit jo thjesht për nostalgji të adoleshencës sime dhe dashurisë sublime që ai deklaronte për shqiptarët, por sepse ky njeri, ky bard i një epike moderne të asaj kohe që adhuronte Ualter Skot, kërkoi të udhëhiqte bota të tjera drejt lirisë. Në këtë kuptim, Bajroni iu përkushtoi revolucionit grek jo për ekzibicionizëm, por se ai donte të përçonte dritën e lirisë në popujt e robëruar, edhe kur ai e parandiente se ndoshta dhe nuk do të kthehej më dhe do të shuhej përgjithnjë. Ishte një lloj flake që banonte brenda shpirtit të këtij bohemi që nuk mund të jetonte në dhomën e lordëve, kur ndërkohë revolucioni e thërriste. Ky ishte imazhi që kishim krijuar ne, por dhe që ka mbetur ende ndër shqiptarët, deri në tekstet e historisë. Por Bajroni ishte poet, ishte artist, ishte njeri ku sensibiliteti i tejkalonte caqet e marrëdhënieve të zakonshme të një burri, duke kapërcyer shpesh në anën tjetër, atë të homoseksualitetit. Madje dashuritë e tij kryqëzoheshin pa bërë dallimin e seksit para njeriut që ai adhuronte.

Në Shqipëri duket ndoshta si një lloj tabuje të paraqesësh “portretin në hije” apo “portën e fshehtë” të Bajronit, atë që flitet në librat e kritikëve dhe biografëve dhe jo për publikun e gjerë, atë që një sy i vëmendshëm e lexon në rreshtat e letrave të tij dërguar miqve të tij Hobhouse, Moore etj. A duhej prezantuar ky “portret-hije” i Xhorxh Gordon Bajron? Pse jo?! Homoseksualiteti nuk i ul asnjë vlerë as veprës dhe as figurës së tij, njëlloj si dhe bashkëpatriotit të tij anglez Oskar Uald, vite më vonë, e shumë të tjerë. Siç shkruan dhe një biografi i tij, Lesli A. Marchand, në librin Bajroni, portreti i një njeriu të lirë: “Në janar të vitit 1824, Bajroni kujtonte shpesh të kaluarën e tij dhe mikun e tij të vjetër të shkollës së Kembrixhit, koristin Edleston, i cili kishte vdekur në lulen e rinisë. Edleston ishte një nga dashuritë e tij perfekte, më shumë se për asnjë femër tjetër që ai kishte njohur”. Duke shkruar për dëshpërimin e Bajronit përballë djaloshit që ai mbante me vete në Misolongj, Lukas Kalandrikanis, biografi Marchand shkruan: “Vallë a kishte gjetur ai te Lukas diçka nga Edlestoni-i? … Por kësaj radhe, ndjesitë e tij komplikoheshin me një zhgënjim të ri: indiferenca e djaloshit të ri për dashurinë e tij. Ishte një dështim i hidhur që provonte tek ai se ishte “plakur në këtë botë vuajtjesh” … Të njëjtën gjë shkruan dhe kritiku Doris Langley Moore në librin The late Lord Byron: ”Ai kujtonte se në moshën 36-vjeçare dhe me një shëndet të keq, me shqetësimet dhe zhgënjimet e tij, ai duhej t’i dukej atij pesëmbëdhjetëvjeçari si një njeri i mbaruar; ai që kaq shumë njerëz e kishin dashur, në sytë e Lukas kishte vetëm një cilësi: që të mund të luftonte nën urdhrat e tij, me kostumin e praruar dhe xhepat plot para”. Pikërisht në këtë kohë Bajron shkruan dhe një poezi: “Është koha që kjo zemër të pushojë së djeguri / sepse ajo s’mund të tronditë më një tjetër”.

Biografët duket se janë në një mendje: Dashuria për Lukas Kalandrianos e frymëzoi për poemën e fundit të shkruar nga dora e tij:

“Kur afrohej armiku dhe përgjoja mbi ty / Isha gati të qëlloja, të vriteshim të dy, / Pa mundur të shpëtonim dhe të ndanim së bashku, / Veç dashuri dhe liri …”

Edhe për shoqëruesin e tij Nicolo Argyri (apo Giraud), që do ta angazhonte si drogman, ai do të shkruajë mbi ndjenjat që kishte për të, siç e lexojmë dhe në një nga letrat e shumta që i ka dërguar mikut të tij Hobhouse: “Me Nicolo-n, që është dhe profesori im i italishtes, ne jemi si filozofë. Unë jam ‘padroni’ i tij dhe ‘miku’ i tij dhe një Zot e di se çfarë. Dy orë pasi më kishte thënë se donte të më ndiqte gjer në fund të botës, për ta mbyllur, më tha se do të ishte mirë që ne jo vetëm të jetonim bashkë, por dhe ‘morire insieme’ (të vdesim bashkë)”.

Por le të kthehemi në pikëtakimin e tij me bukurinë mashkullore shqiptare. Në udhëtimin e tij të parë në Greqi e Shqipëri që në vitet 1809-1810, që ai bën me mikun e tij Hobhouse nga Preveza në Misolongj e Janinë, ku takon dhe kapitenin anglez Leake, ai habitet me bukurinë dhe madhështinë e kostumeve shqiptare. Në Janinë, kur shkon në hamamin e qytetit, ai nuk harron të kujtojë në shkrimet e tij dhe ata “belli giovanni” (djem të bukur), të cilët i kishte parë me admirim.

Në letrat e tij, Bajroni nuk mungon të vërë në dukje dashurinë e tij për shqiptarët. Ai i sheh ata pikësëpari si figura epike. Madje, pikërisht në Janinë ai fillon vargjet e para të asaj që më vonë do të ishte Çajld Harold. Në letrat dërguar nënës së tij, Katerina Gordon Bajron (12 nëntor 1809, Preveza), ai i shkruan se më 11 shtator ka lënë Maltën dhe bashkë me Hobhouse janë në Prevezë te konsulli anglez Strané. Pashai i ka dhënë një letër rekomandimi për djalin e tij të madh, Veliun, “që sundon në More dhe që ka influencë në Egjipt dhe që është një nga njerëzit më të fuqishëm të Perandorisë Otomane”. Pas tri ditësh ai arrin në Janinë, ku mëson se Ali Pasha ishte në Berat, ku kishte rrethuar Ibrahim Pashën e Beratit. Ali Pashës i kishin thënë se një anglez udhëtonte në trojet e tij dhe ai kishte urdhëruar komandantin e Janinës që t’i vinin në dispozicion një shtëpi me të gjitha komoditetet gjithçka të ishte falas. Për nëntë ditë rresht ai udhëtoi me kuajt e pashait drejt Janinës, në një rrugë të vështirë plot përrenj e shkëmbinj që binin rrugës. “S’do ta harroj kurrë spektaklin e Tepelenës, – i shkruan ai nënës së tij. – Ishte ora pesë e mbrëmjes dhe dielli po perëndonte. Ky imazh më kujtoi përshkrimin që Skot i bënte kështjellës Bransksome me hiret e saj të Mesjetës. Shqiptarët ishin veshur me kostumin e tyre, që ishte më i bukuri në botë: fustanellë e bardhë, xhaketë e jelek veluri e të praruar, pisqolla dhe kama të zbukuruara në argjend”

Për të takuar Aliun, Bajroni kishte veshur kostumin e tij ushtarak, me shpatën ngjeshur. Djaloshi i ri ishte vërtet i bukur dhe pashai, në sallën e madhe të veshur me pllaka mermeri, siç e përshkruan Bajroni, duke e pritur në këmbë, (çka tregonte shprehje respekti të veçantë), do të tërhiqej nga kjo bukuri gati femërore. “Një ditë më vonë takova Aliun, – vazhdon Bajroni në letrën e gjatë të tij. – Ai më uli në të djathtë të tij dhe kishte si ‘drogman’ një të quajtur Seculario, që dinte latinisht dhe përkthente krahas përkthyesit tim në greqisht. Aliu më tha se kapiteni Leake i kishte thënë se zbrisja nga një familje e madhe fisnike. Më përcolli nderimet për ty dhe më tha se e kishte dalluar se isha nga një derë e fisme, pasi kisha veshë të vegjël dhe flokë me bukla dhe duart e vogla e të bardha. Veshja ime i pëlqeu. Më kërkoi që ta shikoja si një Atë dhe se ai më konsideronte si birin e tij … Në fakt, ai më konsideroi si një fëmijë. Njëzet herë në ditë më dërgonte bajame, të ëmbla, fruta dhe më thërriste të shkoja e të rrija me të, veçanërisht në mbrëmje kur ishte pak më i zënë. Aliu ishte nja 60 vjeç, shumë i shëndoshë, jo i gjatë, por me tipare të bukura dhe sy blu të çelët dhe mjekër të bardhë. Fytyra nuk korrespondon me tipin e tij, sepse në fakt, ai është një tiran i pamëshirshëm. Por është dhe shumë trim. Dy herë Napoleoni i ka propozuar të bëhet mbret i Epirit, por ai preferon më shumë aleancën me anglezët. Bonaparti i ka dërguar madje dhe një kuti ‘tabakoje’ me portretin e tij. Por ai donte më shumë origjinalin sesa kopjen e tij … Në fakt ai ishte një Atë për mua. Më dha letra rekomandimi, një eskortë dhe të gjitha lehtësirat që mund të imagjinohen. Bisedat tona të fundit ishin për luftërat, udhëtimet, politikën, Anglinë. Ai thirri luftëtarin Vasili dhe e ngarkoi të më mbronte nga çdo rrezik. Si të gjithë shqiptarët, ai është trim dhe tepër i ndershëm … Raca e tyre është ndoshta me tiparet më të mira të njerëzve në këtë botë….”

Por dhe shqiptarët e deshën dhe e çmuan Bajronin, pasi ndryshe nga personazhet që vinin nga Perëndimi, Bajroni ishte ndryshe nga ata. Ai dinte ta falte menjëherë dashurinë dhe miqësinë e vërtetë. Interesant është fakti kur gjatë një udhëtimi, kur ai ishte në ishujt e Salaminës, Bajroni u sëmur, madje ethet e tij ishin të tmerrshme në Olimp. Ai donte të shkonte drejt Misolongjit, por gjendja e tij u rëndua aq shumë saqë dy shqiptarët që e shoqëronin, Vasili dhe çami Dervish Taliri, u frikësuan për rrezikun e vdekjes së tij dhe i vunë koburen doktorit italian që po e mjekonte: ose ta shëronte, ose ndryshe do ta vrisnin. Në një nga letrat e botuara në librin për lordin anglez Bajron, një portret i njeriut të lirë, shkruhet se “Pesë ditë ai vuajti në shtrat nga ethet. Më vonë ai do të thoshte se po mos të ishin dy shqiptarët që e kërcënuan për vdekje doktorin, ai do të kishte vdekur”.

Më së fundi, më 2 tetor të atij viti Bajroni shkruan se “Natyra e Jupiterit fitoi mbi doktor Romanelli”-n. Për dy shqiptarët, Bajroni ishte miku i shenjtë apo miku i Zotit dhe ata ishin betuar se do ta mbronin atë me jetën e tyre. Biografët e Bajronit sjellin dhe një fakt tjetër interesant, kur Bajroni me dy shqiptarët bridhte nëpër Athinë, ngjitej në Akropol, shkonte gjer në Maratonë dhe më pas rikthehej të takonte miqtë e tij në Athinë. Një grup grekësh e kishin pikasur dhe ata e dinin se ai kishte para, me të cilat ndihmonte kryengritësit, por siç shkruan autori, “Kur panë dy shqiptarët e tmerrshëm, ata hoqën dorë nga plani i grabitjes”. Ndeshja me shqiptarët do të kthehej padyshim në një gjakderdhje të tmerrshme. Në një rast tjetër, ai i shkruan mikut të tij, konsullit anglez në Patras, zotit Strané: “I dua shqiptarët … Para një jave, një shqiptar që na ndihmoi të shpëtonim nga mbytja e anijes turke, pasi na ushqeu dhe na strehoi në breg (bashkë me Hobhouse, Fletcher, dy shqiptarët e tjerë, një grek dhe një prift që kishim në anije), kur u ndamë donim t’i jepnim ca para, por ai nuk i pranoi kurrsesi. U mjaftua vetëm me një fjalë se ‘ishim pritur mirë nga ai’, dhe se ‘është dashuria juaj që dua dhe jo paratë tuaja’. Këto ishin fjalët e tij”.

Por ngjarje më tronditëse do të jetë ajo e ndarjes me dy shqiptarët e tij, para se ai të merrte anijen Hydra në Pire për t’u nisur drejt Londrës, nga ku do të rikthehej dhjetë vjet më vonë në Misollongj, kur ishte vrarë Marko Boçari, për çlirimin e qytetit. Më keq e përjetoi këtë ndarje Dervish Tahiri. Kur Bajroni i zgjati tufën e parave për ta shpërblyer për gjithë atë rrugëtim të lodhshëm në mbrojtje të tij, shqiptari ia kishte kthyer. Pastaj ai kishte kapur ballin me të dy duart dhe kishte filluar të qante me zë. Qante dhe klithte duke thënë në greqisht: “Më braktisi!” … Bajroni dhe ata që ishin përreth u përpoqën që ta qetësonin shqiptarin e mjerë, duke mos e kuptuar këtë dënesë të tmerrshme të tij. Sigurisht, një skenë e tillë duhej të ishte si në skenat homerike, pasi ndarja me njeriun e dashur përjetohet si tragjedi, në një atmosferë të ndarjes së përjetshme, si një gjëmë, kësaj radhe e Jugut të Shqipërisë, jo për një të vdekur, por për atë që niset në botën e largët për të mos u kthyer më. Por ndryshe nga shqiptarët, greko-francezi Nicolo Argyri do t’i shkruante Bajronit letra të përlotura dashurie, ku i deklaronte se e dashuronte “fino alla morte” (“deri në vdekje&rdquosmiley. Dy dhembje të ndryshme, por që dallonin krejtësisht nga njëra-tjetra: në të parën, ndarja nga miku i shenjtëruar në lartësinë e Zotit; në të dytën, dashuria fizike e shpirtërore, siç e gjejmë në të gjithë dashurinë midis sekseve.

Dhe Veli Pasha ishte një personazh i çuditshëm në sytë e Bajronit, një personazh simpatik, por dhe qejfli për meshkujt. Ja si i shkruan ai më 16 gusht të vitit 1810, mikut të tij Honhouse (Lettres Intimes, Albin Michel, Paris): “Veli Pasha donte që të gjithë të moshuarit të shkonin andej nga i ati i tij dhe të rinjtë të shkonin me të, sipas shprehjes së tij ‘vechio con vechio, Giovanne con Giovanne’ (plaku me plakun, i riu me të riun).Sigurisht kjo është gjë e mirë, por megjithatë, mënyra e tij që të përfshinte për beli dhe të shtrëngonte dorën në publik, ishte ngacmuese për ‘një të ri të dëlirët’ (pra për Bajronin, L.R.). Ai kishte një mjekër që i zbriste gjer në brez dhe më pyeti nëse nuk e çmoja dhe unë kështu këtë lloj rinie, duke shtuar dhe gjëra të tjera dhe duke i shqyer sytë nga Strané, aq sa më hutoi në përgjigjet e mia”. Bajroni dhe konsulli anglez Strané, e dinin se pederastia në oborret e pashallarëve ishte normale dhe ata mbanin djem të rinj si “dylberë”.

Nga Tripolica, në një letër drejtuar mikut të tij John Cam Hobhouse, më 11 gusht të vitit 1810, ai do të shkruante për takimin me djalin e Ali Pashës: “Veli Pasha më priti akoma më mire se i ati. Më bëri dhuratë një kalë shumë të bukur dhe më nxiti me këmbëngulje që të takoheshim përsëri në Larisa. Kur mori vesh që s’do të shkoja në Larisa dhe për në thellësi të tokave shqiptare, ai më tha: ‘Jo, mos e merr atë rrugë. Eja më mirë në Larisa, ku do të ndalem për pak kohë. Do të hamë e do të pimë mirë dhe do të shkojmë bashkë për gjueti. Ai më nderoi duke më quajtur ‘mik’ dhe ‘vëlla’, duke shpresuar që të ishim miq jo vetëm për disa kohë, por për gjithë jetën. Herën e parë që e pashë, ai më tha: ‘Djalosh trim dhe i bukur!’ … Ai u tregua përbuzës ndaj shoqëruesve të mi, shqiptarëve Andrea dhe Vasili, dhe tha se do t’u priste kokat po të silleshin keq me mua”.

Në dhjetor të vitit 1824, të gjithë në Misolongj presin Bajronin. Koloneli Stanhope i shkruan mikut të tij Bowring se “Të gjithë këtu e presin Lord Bajronin si të ishte Mesia vetë”. Dikush tjetër ka shkruar se ai u prit si një “Engjëll i shenjtë çlirues”. Më 31 dhjetor, jo larg Misolongjit, i ndjekur nga anijet turke, Bajroni detyrohet të zbarkojë në breg. Po atë natë ai dërgon drejt Anglisë një letër ku ka shkruar: “Jam i shqetësuar jo për vete po për këtë djalosh të ri që kam me vete. Do të parapëlqeja ta bëja copa-copa atë dhe veten time sesa të binim në duart e barbarëve”. Ai ushqente një dashuri të jashtëzakonshme për të, ashtu siç kishte dashur dhjetë vjet më parë drogmanin që e shoqëronte ngado, Nicolo. Edhe ai e shoqëroi nëpër Greqi, Athinë, brigjet e Qefalonisë apo Moresë, në Patra e gjetkë.

Në vitin e fundit të jetës së tij ose më mirë në gjashtë muajt e fundit, pas ardhjes nga Italia e Veriut, nga Gjenova dhe Venecia, Bajroni donte t’i jepte fund dashurisë së tij homoseksuale. Madje, siç i shkruante në një letër dhe mikut të tij Hodgson, “ai do t’i braktiste veset e këqija të kësaj jete, se do t’i braktiste verën dhe kënaqësitë fizike, për t’u lançuar në jetën politike dhe vepruar për të mirën”. Ndoshta dashuria që kishte ndier me Firencen, pas ndarjes me gruan e tij, dhe jeta aventureske që kishte kaluar më parë, e kishin bindur të fillonte një jetë të re. Udhëtimin e tij drejt Misolongjit ai e parandiente si një etapë të fundit të jetës së tij revolucionare. Por mjerisht, djaloshin Lukas nuk do të mund ta harronte. Madje dhe në çastet e fundit, kur do të linte dëshirat e tij, ai kërkoi që paratë që i kishin mbetur t’ia linin Lukas-it.

Javët e fundit të Bajronit midis suljotëve që e shoqëronin ishin të dhembshme. Patras kishte rënë në duart e turqve. Anijet turke patrullonin në det. Bajroni në atë kohë ishte vënë në krye të 500 suljotëve, që ishin larguar nga “trojet e tyre shqiptare”, siç shkruan ai. Për të suljotët janë shqiptarë dhe jo grekë, edhe pse janë ortodoksë dhe të një feje me grekët. Madje, siç do të shkruante ai për Vasilin, “Ai ishte një ortodoks i bindur. Sa herë do të kalonte para ndonjë vendi të shenjtë apo kishe, ai do të bënte kryqin, por në fakt, priftërinjtë i konsideronte gjithnjë si batakçinj dhe hajdutë”. Sidoqoftë, ideja e tij ishte të bashkonte prijësit e përçarë të këtij revolucioni. Kur u sëmur në Misolongjin e lirë, atë erdhi ta shikonte dhe Lukas Vaja, doktori i Ali Pashës, të cilin e kishte njohur dikur në oborrin e pashait të Janinës. Bajroni ishte në delir dhe herë pas here fjalët i thoshte ca në anglisht e ca në italisht. Pastaj bërtiste fort sikur të hidhej në luftë, duke thënë: “Përpara, kurajo! … Ndiqmëni pas! Mos kini frikë! …” Bajronit i dukej se lufta kishte filluar dhe ai u printe suljotëve të tij trima.

Më 19 prill të vitit 1824, zemra e tij pushoi. Atij i bënë homazhet ushtarake, siç i kishin bërë më parë dhe Marko Boçarit. Madje e vendosën në të njëjtën kishë ku kishin vendosur Boçarin. Pastaj trupin e tij e futën në një cisternë të mbushur me 800 litra alkool dhe e nisën për në Angli me anijen Florida. Koloneli Stanhope, miku i tij, e shoqëronte drejt Zantes për të mbërritur pastaj në brigjet e lumit Tamise. Pikërisht pse njihej si njeri libertin, kisha nuk pranoi, që ashtu siç i takonte si lord që ishte, të varrosej në Westminster Abbey. Kështu ai u varros në varrezat e të parëve të tij, në kishën Hucknall. Vdekja e Bajronit bëri një jehonë të jashtëzakonshme në Europë. Ajo frymëzoi me dhjetëra e qindra artistë francezë, gjermanë, italianë, anglezë etj., duke filluar me të madhin Viktor Hygo, i cili i kushtoi poema të mrekullueshme suljotëve trima, Marko Boçarit dhe Karaiskaqit, dhe duke vazhduar me Delakruanë dhe tablotë e Markos e të suljotëve që hidheshin si luanë në beteja. Lord Bajroni mund të kishte zgjedhur një jetë të paqtë, midis familjes së tij dhe Dhomës së Lordëve, por ai zgjodhi malet dhe stuhitë, trojet e revolucionit me heronjtë grekë e shqiptarë që ai i përjetësoi në vargjet e tij. E në ato stuhi të lirisë së popujve, homoseksualiteti i tij ishte si ajo porta e fshehtë që hapej veçse natën dhe ku përtej gjeje një tjetër Bajron, atë të dhembjeve dhe të dashurive të mëdha që, siç thoshte ai, vazhdonte “fino alla morte”.

63 Komente

smiley ja faleminderit admin.  

zot i madh superlativat e bajronit, kostumi me i bukur ne bote, rraca me tiparet e njerezve me te mira ne bote...!! smiley me t'ik truri.

pale kur mendon si jemi reduktuar sot - pyet per t'u siguruar, per neve e ka ky? per turp.

jo vetem kostumet dhe tiparet, por kemi pas edhe trupat me te bukur ne bote, tere muskuj qe levizin dinamikisht si hamshore race purosangue.

Dhe te menosh qe tani shohim skulptura prej mermeri Carrare 72 km larg vendit tone, dhe psheretijme me ngulç te deshperuar:

- Oh!, pse nuk kemi edhe ne nje art t'modh te tille?

 

ngele tu prish temat o debil.

nuk e di kur do ta kuptoje luani me shoke, qe nuk ka pasur shiptare e greke ne ate kohe ,po vetem shqiptare myslimane e ortodokse!  as greqi!

greqishtja ishte gjuha e kishes. popullata ortodokse(shqiptare e vllehe) thirreshin romios.

perandoria romake lindore.  martesa e imponuar nga rusia kryesisht,dhe anglia, midis miteve te greqise se lashte dhe romiosinit te kohes ,polli greqine.  ky identitet artificial,qe te ekzistonte,duhet te luftonte ate shqiptar, i cili ishte i pa institucione mbrojtese dhe me i lehte per tu luftuar.

kur erdhi mbreti otto nga gjermania ,pyeti gjithe habi-po greket ku janesmiley

ndersa ceshtja e pallimit te vironit me shqiptaret  ka pas qene e njohur.

Po lëreni cinizmin e talljen njëherë o majmuna, o fundërrina, kur bie fjala për kombin, qenien tonë si shqiptarë...

A nuk mund të jemi ndonjëherë edhe krenarë për atë që jemi e kemi qenë vërtet?

Krenaria per perkatesi kombetare (dhe krenaria per çfare jemi dhe çfare kemi qene) nuk eshte e pakushtezuar. Si per çdo vlere tjeter vlersimi edhe ne kete rast nuk behet sipas qefit (si t'i doje felja lord Bajronit, apo kushdoqofte artisti tjeter t'modh), por bazuar ne model, standard universal. Pra duhen plosuar disa kushte standard per te qene krenar per kombin, nuk behet vlersimi sipas qefit, sepse sipas qefit i bi te jesh legjitimisht krenar edhe per Rajhun e Dyte.

Kjo vlen per tu marre vesh midis tënë, siç merremi vesh per matjet me meter ose peshen ne kg.

Vetem ligji i standardit rregullon ligjin e xhungles se majmuneve artist i modh mer jau.

-----------------------------------------------------------------------------------

A ma ke pa gjo mikun tend roland B-ne, pinjollin e Familjes se Heroit te Popullit?

 

t'lutem e pergjerohem , pa ma nxerr pak si me hater  e ma elaboro punen e gjenezes se perbashket me Rajhun e dyte , se si me kane dal qjefi rasa arkaike , shume po kam qjef me mendu qe jam dikush tjetet..

Pavarsisht qenies se tij, sjelljes seksuale te tij e cila eshte nje çeshtje vetiake/personale e tij, ky person, na ka lene nje deshmi te historise se kombit tone ne ate toke qe sot quhet Greqi. 

Damn une menova se i ka dashur shqiptaret per vlerat e tyre te larta , ai i paska dashur per tjater gje ..smiley

 E vene akoma emrin Viron andej nga jugu apo vetem Vandam tani? smiley

Kur komtares se majmuneve funderrina filloi t'i bjere leshi internacionalist darvinist?

When Judaism demanded that all sexual activity be channeled into marriage, it changed the world. The Torah’s prohibition of non-marital sex quite simply made the creation of Western civilization possible.

The subsequent dominance of the Western world can largely be attributed to the sexual revolution initiated by Judaism and later carried forward by Christianity. This revolution consisted of forcing the sexual genie into the marital bottle. It ensured that sex no longer dominated society, heightened male-female love and sexuality (and thereby almost alone created the possibility of love and eroticism within marriage), and began the arduous task of elevating the status of women.

It is probably impossible for us, who live thousands of years after Judaism began this process, to perceive the extent to which undisciplined sex can dominate man’s life and the life of society. Throughout the ancient world, and up to the recent past in many parts of the world, sexuality infused virtually all of society.

http://www.orthodoxytoday.org/articles2/...

 

Heretik, kam nje pyetje, por te lutem m'u pergjigj pa harbuterine dyfelore qe te karakterizon ndonjehere. A nuk eshte per Christianity (dhe e kam fjalen edhe per ortodoksine, dhe jo thjesht per ndonje "krishterim heretik&quotsmiley, seksi dicka e keqe, nuk ka rendesi brenda apo jashte "marital bottle". Prandaj edhe Krishti nuk lindi nga dicka e ndyre si e qimja, prej se ciles lindim ne te vdekshmit. A nuk eshte edhe familja dicka e keqe dhe e parendesishme, perderisa Krishti as ua varte teneqen prinderve te vet e nuk ia ndiente per familjen e gjakut. Pyetja ime eshte: A mos valle kjo e ashtuquajtur shenjteri e marteses dhe e familjes edhe krijese e Kishes dhe jo e doktrines a dogmes se krishtere, ashtu sic u zevendesua "Mbreteria ne Toke" qe kurre nuk po vinte (sic nuk erdhi kurre komunizmi), me "parajsen  ne jeten e pertejshme"?

Jam midis harbutesh i dashur, s’ka gjuhe tjeter, mes harbutesh xhentilesa quhet dobsi. E nisa me xhentilese ne fillim, por nuk funksionoi. Nuk eshte se funksionon harbuteria, por te pakten vazhdoj te komentoj, me shprese se kush do me mor vesh, merr vesh edhe keshtu.

Nuk ke bere nje pyetje, ke bere disa pyetje, sqarimi i te cilave kerkojne disa sqarime paraprake.

Duhet ma pas parasysh gjithnje ne keto lloj muhabetesh qe krishterimin si fe nuk eshte veper e Jezu Krishtit, por e shen Pjetrit dhe shen Palit, dmth veper e nje injoranti peshkatar qe nuk kuptonte asgje nga feja (nuk kuptonte asgje nga Jezui), dhe nje intelektuali te shquar qe shifte vizione, sepse palin Jezui e kishte me te degjuar, jo me te pare e me te jetuar si Pjetri. Prandaj edhe konfliktet midis tyre shkruar ne epitra, qe jane edhe zanafilla e konfliktit midis katoliçizmit dhe protestantizmit (aplikim i teorise harbute felore). Prandaj edhe tere lemshi i krishterimit ngaterruar marrezi dhe te verteta bashke (me sakte gjysem te verteta dhe gjysem marrezi) qe shpjegojne jashte kontestit.

Konkretisht vertet ekziston deshmia qe Krishti eshte shpreh kunder familjes se vet, por ekziston edhe e kunderta qe ka shpall: “ndero baben dhe nenen tende”. E tere Bibla (dhe jo vetem) eshte e mbushur me te tilla kunderti false qe nuk marrin parasysh kontestin, plus qe nuk merret vesh çfar eshte thene e shkruar ne menyre simbolike ose metaforike dhe çfare eshte literale. Cfare nje ekzegjet e quan literale, tjetri e quan simbolike, dhe anasjelltas. Gje qe eshte kenaqesia e madhe e ateisteve, te cilet si tarallake nuk vene re qe ndodh e njejta gje me çfardolloj teksti e çfardolloj ngjarje, sepse qasja ndaj Librit dhe Libri kushtezon tere kulturen, edhe ate ateiste.

 

Konkretisht qe “Krishti nuk lindi nga dicka e ndyre si e qimja” eshte teori e shen Palit, ka pas edhe nje teori kunder, arianismi. Te dy teorite jane shamatuar per shume kohe midis tyre me vrasje dhe presje, derisa fitoi teoria “e qimja eshte e ndyre”, gjysem e vertete, por jo qe eshte e ndyre ne vetvete, sepse nuk ka si te jete i ndyre akti i krijimit par ekselance. Perkundrazi eshte akti me siperan dhe me i pastert, por ka ndodh diçka e pabere ne histori (kontesti), dhe eshte kthyer ne aktin me te ndyre qe prodhon krijesa te ndyra (thene sakte nga Bodleri, per me teper qires i modh, dhe shume te tjere qirsa t'mdhej dhe artiste t'mdhej, kushedi sa here linkuar, tani pertoj rilinkimin). Pikerisht per te ndrequr kete te pabere vjen Krishti ne histori (kontesti) dhe flet dhe vepron sa majtas djathtas sipas kontestit.

Shenjteria e marteses dhe familjes nuk e ka krijuar Kisha, ka qene keshtu edhe para krishterimit, Kisha e ka fortifikuar me tej. Ne çdo kulture pa perjashtim ka shenje te ekzistences se saj. Psh e drejta e pare qe percaktoi monogamie si baze e marteses ka qene e drejta romake, duke i dhene fund situates sherbetore te gruas. Njekohesisht fenomeni romak i vestaleve, pararendesve te murgeshave (besoj se e ma men romanin me vestale Valerian qe e palloi Spartaku, fillimi i sinemase porno Stalker me pallim murgeshas). Kjo eshte edhe mungesa (plus edhe ca te tjera) e shkrimit te Pragger qe kam linkuar, i cili nuk konsideron shenjterine pagane.

Qe ta mbyll me harbuteri dyfelore, Pragger eshte tipik fele konservatori, quajtur nga felja kundeshtare e kurvjareve liberale si fundamentalist (eros-thanatos).

Mos kujto se mbas harbuterise mund te mos fshihet diçka tjeter e kundert, njesoj si mbas xhentileses mund te fshihet felliqsia dhe flligshtia. Nuk eshte e vertet gjithnje çfare duket.

Shifni mire se harbuteria godet nga jashte qe te ndjeni harbuterine qe keni brenda.

E keni mrena n'fele me nje fjale, e ju bezdis si harbut kush do me ju'a qit!

Kshtu pra gjeni kush do me ju'a qit te shpetoni, e sigurte qe poeti i modh nuk ju'a qit, perkundrazi jua rras me teper te dashur suljote trima!

 

Heretik + Argendis, per kete çeshtjen e fese, eshte nje liber ne Shqiperi, nje analize, dhe libri quhet; 

A eshte Bibla dhe Kurani libra te Zotit. 

Pjer,ishte befasi e kendshme,se po prisja te thoshe qe eshte VQ-ja.

Eshte nje liber me kapak te verdhe Argendis, dhe i trashe, mezi e mbarova se lexuari. 

Rrofsh Pjer,do mundohem se mos e gjej ne internet ne gjuhen barbare.

Jo , ekziston vetem ne shqip, fatkeqesisht. Varet se kur do shkosh ne Shqiperi smiley

Eshte nga autor shqiptar?

Nuk fola per shenja te ekzistences se marteses,por per shenjterim te saj,dhe shenjterimin,a konsolidimin,quaje si te duash,e beri Kisha.Ndersa ne Kanon te pakten,Krishti,njeriu model,as nuk pallohet,as nuk martohet.Edhe nese ka folur per nderimin e prinderve,qe nuk e dime nese eshte a nuk eshte shpikje e shkruajtesve te mevonshem,serish ajo qe eshte e sigurt eshte qe nuk predikonte martesen,le pastaj seksin brendamartesor.

Problemi do te ishte i thjeshte nese do te ishte vetem qasjesh e interpretimesh,e keqja eshte se kundertite gjenden ne vete Librin,qe si gjithcka e bere nga njerezit,eshte i papersosur.Per nje besim te mbeshtetur te shkrimi/shkrimet,ky besoj eshte nje problem i pakapercyeshem.Per me teper qe historine e bejne fituesit,dhe ka triumfuar varianti i interpretimit te drpdr.,ose literal sic e quan ti,domethene Jezusi vertet ka ecur mbi uje,ashtu si me vone Muhameti vertet fluturoi mbi kale.Jo se interpretimi metaforik do i rregullonte gjerat.

Ne kete lloj a me kete mjet komunikimi,me mire ji xhentil se jashtmi e harbut se brendshmi,se anasjellas.

 

Te mor vesh, por prit se ka nje stil tjeter me te mire qe e kam huazuar nga Modeli qe perdor stilin dyfelor dialektik xhentil-harbut dhe jashte-brenda ne menyre te shkartisur sipas kontestit. Edhe Modeli ne nje kontest thoshte: “Duaj armikun tend!”, dhe ne nje kontest tjeter kapte me shkelma feleve tregtaret qe shisnin qoftet e Pjerdhit ne tempull, ne nje kontest mbronte kunder ligjit zhardin sur le nil qe po ekzekutohej nga fundamentalistet me gure, ne nje kontest tjeter thoshte: “Me mire shkule syrin se te shohesh me lakmi gruan e tjetrit!”.

Ne kete shprehje te fundit (dhe disa te tjera) bazohet Kisha per te nderuar martesen dhe familjen. Nuk ekziston asnje shprehje e Jezuit kunder marteses dhe familjes (perkundrazi), e vetmja, qe permend edhe ti, drejtuar kunder familjes se vet behet ne kontestin literal, sepse familja e vet nuk e mbeshteti, nuk e ndoqi Maria feqekurabia, dmth nuk u ndoqen nga familja natyrale mesimet e tij si Mesi, dhe familja e tij e vertete ishin kush e ndoqi, dmth dishepujt, por jo ne kuptimin varja babes dhe nones natyrale, beju sume me raki, nok nonjonen qe te del perpara, fli poshte ures, droge, rokenroll etj.

  Ndersa ne Kanon te pakten,Krishti,njeriu model,as nuk pallohet,as nuk martohet.

Jezui nuk vdiq ne pension si shembur model qe nuk duhet martuar dhe palluar, perkundrazi vdiq i kryqzuar ne lule te jetes i braktisur nga te gjithe, edhe nga dishepujt e tij. Si mund te pallohet dhe martohet ne kryq? Nuk te duket karikature dogma ortodokse qe Modeli hyp vete ne kryq dhe I bie vetes me gozhde per te dhene mesim qe nuk duhet palluar dhe martuar prandaj shpetuar? Te besosh kete eshte te jesh servil i faktit, i maskarallekut kriminal te ndodhur, dmth ta rivesh ne kryq perseri, sepse ekziston edhe opsioni qe mund te kish ndodhur ndryshe (dmth ka edhe nje fele tjeter teoria, njesoj si teoria ariane). Tjeter pune qe shenjtoret, murgjerit dhe murgeshat e kane imituar, shkaku ishte per te shlyer kryqzimin, sepse ekziston premtimi i Ardhjes se Dyte. Pritja kerkon kushte sakrifikuese, nuk pritet Mesia ne mejhane

 

Ti je filoqyls, dhe si i tille i ve rendesi te pa merituar te shkrimit. Libri ka rendesi, por rendesi me te madhe ka Autori, kur skribet i tregonin Jezuit se nuk eshte shkruar kshu si thu ti ne Liber, duke i treguar Librin, ai thoshte pak a shume duke treguar veten: “Jam une Ligji dhe Libri” (pra “burri s’lu, por kontesti lu!&rdquosmiley. Dmth ne plan te fundit eshte Jezui qe ka shtyre vazhdimisht karrocen e krishterimit, te krishteret, here shtyjne kunder, here ne drejtimin e duhur, rrokapjekthi gjithnje. Qe te kuptosh kete duhet te pranosj ndikimin e kesaj bote prej asaj bote, gje e veshtire per filologet qe besojne ne shkrimin e vdekur dhe jo ne Autorin e gjalle.

Ja nje anektode per te kuptuar sa me siper qe besimi eshte superior shkrimit. Gjate Luftes se Pare Botrore nje skuader aplinesh italiane humb rrugen ne nje kohe te keqe, nate, bore, furtune ne Alpet ne kufi me Austrine. Meqe oficeri ishte i plagosur pa ndjenja, komanden e squadre morri kapterri pa shkolle. Mbas shume peripecish, arriten ne destinacion. E thirren kapterri ne komande per ta pergezuar, dhe e prete se si kishte arritur te gjente rrugen e duhur. – Me harten qe gjeta tek çanta e oficerit – u pergjegj ai. – Na trego me cilen harte? – e pyeten oficerat e komandes. – Ja me kete! – tha kapterri.

Ishte nje harte e Siçilise!smiley

 

smiley Kapterri ka shume shoke. Ajshtajni psh qe t'i dilshin hesapet futi nje faktor prej xhepi. Gabimi me i madh i jetes, e qujti. Me vone me ca hesape te tjera doli qe "gabimi" s'ishte gabim. 

Ti flet sikur Modeli lindi,u rrit dhe vdiq ne kryq.Modeli vdiq 33 vjec,pra kishte kohe te martohej,te bente nje femije si kinezet deri para ca muajsh a shume si shqiptaret ne kohe te Dulles,dhe te ishte nje baba e bashkeshort model.Madje edhe ta kishte bere Ati sexy si Brad Pitin dhe t'i shkonin femrat nga mbrapa,por ai t'i shpetonte tundimit,per te qene model per ne burrat se si nuk duhet te pallosh "jashte shishes". Une nuk thashe qe u shpreh kunder marteses,thashe nuk e predikoi.Sa per shkrimin,e kisha fjalen qe e shkruara,Bibla,eshte udherrefyesja per besimtarin e krishtere.Nese ajo ka kunderthenie e pasaktesi,shto edhe morine e interpretimeve,merre me mend clesh e li behet dhe sa peshtjelluese eshte per besimtarin.Cfare te beje ai i gjori?Te prese sa te shfaqet prape Modeli qe t'i thote se cfare ka bere dhe thene ne te vertete.Nejse,me duket se nje gje e kuptova,qe ti je vertet heretik.

Flas tamam, sepse Jezui lindi, u rrit dhe vdiq ne kryq, ne kuptimin qe gjithe jeten e tij e kaloi ne nje vetmi totale, ne nje keqkuptim total dhe ne nje keqdashje totale, nderkohe qe duhet te ndodhte e kunderta. Vdekja e tij ne kryq ishte realizimi i çfare i kish ndodhur simbolikisht gjate gjithe ekzistences fizike te tij. Ne kete situate ai nuk mund te bente asgje me teper sa çfare beri, prandaj nuk predikoi martesen dhe shume te tjera me te rendesishme, dmth ndaloi predikimin ne pergjithsi, sepse nuk pati mundesi te predikonte (dhe te realizonte, gje akoma me e rendesishme). Predikimi nuk eshte nje llapje prej roboti, eshte bashkeveprim i predikuesit me predikimin, njesoj si ne leksionet e filoqylit, profesori thote nje gje, studentet e kuptojne, dhe mbi kete baze thote nje tjeter gje akoma me te veshtire. Nuk mund te predikohet Saussure ne shkolle 8-vjeçare.

Eshte vene re nga ekzegjeza qe ne gjithe Testamentin e ri nuk ka asnje deshmi qe Jezui te kete qeshur, te kete qene i lumtur, nuk ekziston asnje deshmi te shprehuri te bukurise.

Testamenti i Ri deshmon qe femrat e ndiqnin, intimiteti i tij me i madh ishte me femrat, biles me femra me moral te dyshimte, gje per te cilen edhe u akuzua.

Kuptimi i Krishterimit (edhe ajo pjese qe eshte absurde pa kuptim) eshte premtimi per Ardhjen e Dyte, ndryshe gjithçka e tij eshte dokerr lesh e li, perfshire edhe lesh e line e Librit, e pamundur te interpretohet drejt kontesti, literaliteti, simbolika, metafora etj. Nje prej misioneve te Ardhjes se Dyte (misioni i pare) eshte sqarimi i Librit, dhenia e kodit. Libri eshte shkruar ne kod.

 

Une nuk po i kerkoj llogari Jezuit pse nuk beri me shume, ruajna Zot, edhe aq sa beri, beri shume, vuajti per ne ne kryq i gjori. Megjithese edhe ketu interpretimet jane dyfelore, edhe vuajti, edhe nuk vuajti, meqe ishte edhe njeri, edhe hyjni.  Ajo qe me intereson ne fakt, dhe nga e mori shtysen pyetja a pyetjet  mia zanafillese, eshte se cfare eshte Christianity, eshte doktrina biblike apo kishtare, nese jam i sakte ne terma, dhe cili eshte raporti mes tyre. 

Tani, per kete ardhjen e dyte: a nuk thuheshin dot gjerat shkoqur qe heren e pare, per te mos pasur vajtje-ardhje. Me fal nese eshte pyetje prej nxenesi 8-vjecareje per Sosyrin. 

Me fal qe nderhyj, po ndoshta po harrohet qe stabilizimi i Krishterimit si fe (qe shenon edhe zyrtarizimin e nje pjese te dogmes - ne kete kuptim edhe natyren e vete Jezuit) ne Keshillin, a Mbledhjen, e Niceas, a Nikajas, u be per arsye shteterore. Teoria "le te lulezojne njeqind shkolla" po i prishte pune Perandorise se Kostandinit.

Krishterimi qe doli prej aty eshte doktrine qeverisjeje, as me shume e as me pak. Cfare nuk kishte llogaritur perandori ishte ajo qe shume shpejt, per shkak te natyres kapilare qe kishin institucionet fetare ne shoqeri, Kisha e kaperceu pushtetin shekullar te mbretit a princit. Kisha rregullonte jeten e perditshme te komunitetit: regjistronte lindjen dhe vdekjen, shenonte kohen e bujkut me ane te kembanes, zoteronte inteligjencen me anen e shkolles fetare, rregullonte jeten seksuale te ciftit me ane te kalendarit te marredhenieve seksuale dhe idese qe seksi eshte turp jashte qellimit te riprodhimit...

Neper te pastaj, murgeshat quhen ndryshe edhe "nuset e Krishtit".

Domethene,njefare Krishterimi politik.Ka nje cikel leksionesh nga The Teaching Company,"Lost Christianities",per ato tekste qe nuk u kodifikuan nga Keshilli.Mbase edhe sot duhet folur per krishterime a jo krishterim.

Nuk eshte pyetje prej nxenesi 8-vjeçareje, eshte pyetje prej studenti katranjos i bangave te fundit qe i ben profesorit pyetje cinike me qellim provokimi.

Pra ti nuk ke qendrim te drejte, ne kuptimin qe te zhvillohet normal leksioni duke ndjek fillin e diskursit vazhdimisht ne rritje. Un sapo te rishpjegova ne menyra te ndryshme qe misioni i Jezuit u nderpre per shkak te mosperfilljes, moskuptimit, keqkuptimit, tradhetise, keqdashjes mbarepopullore dhe mbarelitare - me perfundim logjik vrasjen - per 3 vjet me rradhe, sa ne fakt zgjati jeta publike e Jezuit, predikimi i tij publik. Çfare te thote shkoqur profesori i Filoqylit katranjoseve te banges se fundit, e per me teper kur nuk mbetet asnje nxenes ne klase? Me shkoqur se keshtu nuk mund te thuhet. Un kam bere me teper se Jezui (jam mo i modh se ai), jua kam thene edhe koqur, por prap nuk merrni vesh.

Dhe kjo mosmarrje ndodh jo sepse ju mungon inteligjenca, por, siç e kam shpjeguar edhe here te tjera, te kuptuarit eshte nje mekanizem qe merr energji nga interesi, ose nga bindja, ose quaje besimi po te duash. Si ti ashtu edhe Finisterre qe merr leje me xhentilese per nje gje qe nuk eshte nevoja te kerkoje leje, keni bindje te majta kunder Malokut, pra keni interesa politike te majta, ne kuptimin qe jeten tuaj (edhe ate seksuale) e keni rregulluar sipas feles majtas. Prandaj muhabeti fetar degradon gjithnje ne politike "Pirati qe u be pape" per te palluar "nuset e Krishtit" ne felen djathtas, ashtu si Spartaku u be lider i sklleverve kryengrites per te palluar vestalet romake ne felen majtas.

Fin, por ta kam thene edhe here tjeter moj vajze qe midis fese dhe politikes ka lidhje komplementare, gje qe duket ne demokracine e modhe amerikone, por qe fshihet ngambrapa ne demokracine e modhe evropjane. Kete raport nuk e shpiku Krishterimi, ka qene edhe para tij ne epoken "pagane", krishterimi e theksoi me teper, e beri me te dukeshme, siç ka theksuar çdo gje tjeter te trasheguar nga paganizmi.

Gjithashtu e kam thene qe Kisha eshte pasoje e nje deshtimi, kryqzimit. Mesia krijon Levizje dinamike, nuk krijon tempull statik, perkundrazi e mbyll Tempullin duke perfunduar misionin e tempullit ne Ardhjen e Dyte, meqe e para deshtoi (pjeserisht).

Ndersa Felja e Majte rrek te mbylle Tempullin duke e shkaterruar, por me tullat nderton Komitetin Qendror.

 

Ok,edhe nje pyetje tjeter prej katranjosi dhe pastaj nuk pyes me,do mundohem te kaloj ne bankat e para dhe vetem te ngre doren "Me leje zyshe" per t'u pergjigjur.Kush na garanton qe ne Ardhjen e Dyte nuk do mbetet perseri i keqkuptuar dhe t'i lere gjerat pertrecereksh per nje Ardhje te Trete?

Teorikisht asnje garanci nuk ka, perderisa njeriu eshte krijuar si qenie e lire, si qenie e lire per te zgjedhur, ne kete rast per te zgjedhur midis shkatrrimit te perjetshem pa kthim dhe ndertimit te perjetshem. Ja ta zeme se jam un personi i Ardhjes se Dyte, ti je i pari qe nuk beson ne Zot, pale pastaj çer po t'them si profesor melejezysh. Pse shko ma larg? Ose po te dush te shkosh i çik me larg, ne ungjillin e Lukes parashikohet moskuptimi dhe keqkuptimi edhe ne Ardhjen e Dyte:

Kur Biri i njeriut do te vije, a do te gjeje besim ne toke? (Lluka 18:8)

Po me pare duhet qe ai te vuaje shume dhe te flaket nga ky brez. (Luka 17:25)

Praktikisht eshte pak me ndryshe, sepse pavarsisht dukjes Providenca ne histori te njerzimit, ose e Mira sipas terminogjise se Feles se Majte, perparon gjithnje duke vendos themele te pashkatrrushme dot nga e Keqja. Pak a shume eshte si hedhje guresh ne uje, hidh gur hidh gure e nuk duket asgje, duket sikur behet pune kot, por nen uje ngjitet lart vazhdimisht themeli i gureve, derisa vjen momenti qe nje gur del i dukshem mbi uje. Praktikisht fitorja e te Mires eshte fatale, gje kjo e profetizuar ne çdo fe te planetit pa perjashtim, edhe ne te ashtuquajtura fe pagane, biles edhe fete ateiste qe profetizojne çlirimin e proletariatit.

Me nje koment e kam te veshtire te tregoj se si punon Providenca ne histori qe nga koha e Noes. Meqe jemi tek Jezui kufizohem me fitoren e tij, e cila nuk eshte kryqzimi, siç e thote dogma zyrtare e Feles se Djathte (per kenaqsi te finisterre dhe Feles se Majte italiane), por eshte Ringjallja e Jezuit nga bota tjeter, me konkretisht shfaqja e tij 12 dishepujve, te cilet rifituan besimin e humbur, ndoqen mjeshtrin deri ne vdekje te ngjashme me te tij duke themeluar krishterimin gur gur behet mur. Mbi kete baze Providenca rinisi punen nepermjet krishterimit, shenjtorve, murgjeve, sakrifikuesve per te afermin, te çeshtjes publike, herojve memedhetare etj, duke vendos kushtet dhe themelin prites per Ardhjen e Dyte.

Kjo ne vija te pergjithshme, si material bruto, sepse shpjegimi tamam eshte me i holle dhe me fjolle.

 

Heretik,me dy komete persmari u bring back fini dhe ca me shme s'do vonoje dhe tropi. smiley Kjo, them une, mund te jete menyra qe t'a kthesh blogun aty ku don ti,jo duke bertit ne taracen e tij si e cmendura "n" e Lutit. Keshtu perfitojme dhe ne te tjerit,qe sic thoshte Idrizi,maksimumi mund te hedhim naj batute katuni. 

nese Krishti s'eshte ringjalle atehere feja jone eshte e kote.

- Pali

Mqs jemi dite Pashke vlen per tu theksuar qe Pashka eshte eveniment me i rendesishem se Krishtlindja edhe pse Krishtlindja ka me atmosfere. Ringjallja e Jezusit dhe 40 ditet e tij ne toke ku vazhdoi predikimin kane nje rendesi te vecante. 40 ditet e tij ne toke jane nje nga pjeset me te pakuptuara per besimtaret e thjeshte ku dhe shume elemente jane anashkaluar nga shtjellimi si shfaqja e pare e bere pas ringjalljes, Jezusi ju shfaq Madalenes e cila me pas lajmeroi shoket e tij, gje jo normale per kohen ku grate nuk merreshin per deshmimtare, apo me keq akoma duke qene nje prostitute. Perse jezusi nuk ju shfaq nenes se tij te pares? Me pas i shfaqet Pjetrit i cili po peshkonte dhe nuk po zinte peshk, Jezusi i sugjeron te hedhe rrjeten ne anen tjeter te varkes edhe rrjeta mbushet plot, vetem atehere Pjetri dyshon dhe e pyet: Mjeshter ti je? Perse nuk e njohu menjehere Pjetri? Kaq shume kishte ndryshuar? Apo duhet te mendojme se ardhja nga bota tjeter e kishte ndryshuar? Me se fundmi as nena e tij nuk e njohu menjehere kur ju shfaq, pra ka dicka te mistershme. Aktin me njerezor nga dishepujt e beri Toma qe kerkoi prove per te besuar, dyshimi eshte akt njerezor. 40 ditet ne vetvete kane nje domethenie sic kane 40 ditet qe qendroi ne shkretetire, apo 2 peshqit qe ushqeu 5.000 persona (shpresoj mos te gabohem), sic shihet perdoren numra te sakte dhe jo rastesisht.

Sic e thote edhe vete Jezusi, Lexoni ate qe eshte shkruajtur ne liber dhe do te kuptoni.

 

Pjeter,

fini dhe tropi s'besoj se kthehen ne blog si me pare, sepse blogu nuk eshte me si me pare, e as ato vete nuk jane si me pare.

Per me teper nuk kthehen kurre per shkak tim, sepse nuk kane pike simpatie per mu, biles me kane bezdi, sidomos tropi, sepse me finin na lidh disi njohja e Italise si ambjent kulturor.

Bertitja si e çmendura "n" e Lutit eshte kusht qe te vazhdoj te komentoj edhe normalisht ne blog. Ka dallim midis çmendise koshiente dhe çmendise inkoshiente.

Ty nuk te marr vesh shume se si e ke hallin kur me drejtohesh kohet e fundit, sepse hem me admiron si vlere e me konsideron superior si dituri, e hem kerkon te me mesosh si te komentoj ne blog. Sikur nuk rrine bashke keto dy lloj qendrimesh.

Daje menjen si psh profili i ketij timit ne gjendje qeni qe kafshon me konsekuence meqe mendoj se ne Mesjete ka pas art t'modh dhe qe motivi i mendimeve dhe veprimeve njerzore nuk eshte vetem interesi i lekut.

 

ti u diskreditove me ate artikullin qe botove ketu. qe nuk vlen mendimi tend nje centim.

pranej dhe bile komenton pa lidhje (je i paafte te besh koment te qarte , se nuk ke ide te qarta).

ke zendesuar ketu idrizin. por qe shpesh ishte me i lezeçem. 

Heretik,

Komentin e shkrujta si vazhdim te argumentit qe patem me pare. Une asihere s'i kam mohu vlerat tuja , po enerigjite e tuja intelektuale jane si puna e energjise berthamore,mund ta perdoresh ne menyre te dobishme po mund te bajsh dhe bomba. Ti hedh bomba. Une jam konsumator ktu,ti mund te jesh nje asortiment qe me ban mu me hy ne kete dyqan. Me ka qellu vite me pare te hum me ore duke lexu dhe te dal nga kompiutri me ate ndjesine qe ke, kur sapo ke myll kapaket e nje libri qe te ka knaq. Arsyeja sipas meje qe te tjeret nuk e kane qef muhabetin me ty,se ti nuk hyn ne debat me than menimin tan,po me dekonstruktu komentin e tjetrit.

E mylla,nuk te permen ma ne asni rrethane.

Jo i dashur, nuk hedh vetem bomba, por kam ndertuar edhe hidroçentrale. Aty ku eshte per te hedh bomba, dmth aty ku komenton profili i ketij timit me shoke jeroglif "B"-ja, hedh bomba, bile bomba atomike. Aty ku eshte per te ndertu çentrale, kam ndertu çentrale atomike. Pa u fut ne komentet e mesiperme (bere here pas here kur ambjenti eshte i hajrit), ku kam dekonstruktu komentet e Krishtit dhe komentet e handikapatit profil i ketij timit, ke harru qe une kam edhe shkrime ne Peshk. Dhe keto shkrime jane bere kohet e fundit, jo vite me pare.

Ta kam llafin qe une bej sa mund, jo sa dua. Nuk mund te bej me teper sa po bej ne kete ambjent. Sipas vendit, kuvendi. Pra kerkoje aty ku eshte vertet problemi.

Pastaj ndryshe nga ju dhe nga ambjenti demokratik i epokes ngambrapa, une nuk ndaj artificialisht mendimin ose komentin nga personi, dmth qe fjala ose komentimi implikon pergjegjsi. Prandaj edhe bezdija qe shkaktoj. Plus bezdia qe shpall disa koncepte dhe vlera te panegociushme, te cilat sipas modes se kohes shkelen nate e dite me kembe ne menyre te pandergjegjeshme, e nganjehere te pandergjegjshme.

Un nuk te kerkoj te mos me permendesh me, te kam kerkuar disa here vetem te me sqarosh se si e ke hallin kohet e fundit. Pra per mu bej si te dush, pa problem nese me permend ose nuk me permend. Problemi i vetem eshte se nuk jam i qarte akoma si eshte puna, e me vjen keq qe ndodhi keshtu.

 

@tiku dhe @argendis,

Shume interesant debati juaj. Pergezime!

Rrofsh o Vlonjat,po merita i takon Tikut.E kam thene,kur nuk behet mistrec,ndonjehere nga nje koment i tij mund te mesosh sa nga nje liber i tere.

5☆

Shume interesant si punim.

Ky e paska njoft mire karakterin e shqiptarit, sidomos rrenjen e tij.

Kush pyet ne shqiperi per paradokset.

Aliu ka pasur bordellin me te madh ne ballkan , mbase  edhe me larg, ndersa Bushatlinjet kane pasur biblioteken me te pasur ne kater vilajetet, mbase edhe me larg. te shkruhet kaq shume per nje bordellist, e kaq pak per nje bibliotekist, eshte paradoks , mjafton kaq qe te  kuptohet pse njihemi per shfrytezim prostitucioni . !!!!

ngaqe ai Aliu ishte personazh me i MADH, se te gjithe bushatllinjte te marre bashke.

Per kujtese , konsullatat e para ne shqiperi u hapen aty ku renjonin Bushatlinjet , e jo alipashet e bordelleve.  perderisa je shqiptar, pranohet injoranca e jote, shkalla e injorances mbetet e   panjohur .

ka shume me shume shkrime te te huajve qe i dedikohen Ali Pashes  sesa te tilla qe t'iu dedikohen bushatllinjve. por edhe sasia nuk eshte per tu marre ne llogairitje dhe aq sesa personat te cilet kane shkruar per ta.

ketu me lart flitet per Bajronin, dike qe ka lene vete emer ne histori.

ai mbeti i mahnitur nga Ali Pasha. 

sepse une dhe ti, mund te kemi opinione relative. ti me quan injorant, une te quaj injorant. per te qene objektiv ik tani dhe me gje, nje shkrimtar si Bajroni te kete shkruar diçka per bushatllinjte.

vetem atehere une do ta rikonsideroj relativizmin tend. e bile jo vetem une.

ndryshe ti mund te besh komente te gjithe jeten tende, nuk do t'i besh dot bushatllinjte t'ja kalojne ne FAME, Ali Pashes. si dhe ana morale e muhabetit, qe diskuton ti apo ndonje tjeter, nuk paraqet asnje vlere. psh bashatllinjte kishin biblioteke, apo Napoleoni nuk eshte i madh se vrau te pafajshem. etj.

 

ketu me lart flitet per Bajronin, dike qe ka lene vete emer ne histori.

ai mbeti i mahnitur nga Ali Pasha. 

sepse une dhe ti, mund te kemi opinione relative. ti me quan injorant, une te quaj injorant. per te qene objektiv ik tani dhe me gje, nje shkrimtar si Bajroni te kete shkruar diçka per bushatllinjte.

vetem atehere une do ta rikonsideroj relativizmin tend.

that's it !!

shkalla mbetet e panjohur . 

Bordeli , djeg token, biblioteka sjell kulture . 

Po e perseris, konsullatat u hapen aty ku renjonin Bushatlinjet , kultura, e jo aty ku renjonte bordeli . 

Eshte per te ardhur keq, sa mire do ishim sikur ne 1800 te kishte konsullata edhe ne jug te vendit , e jo bordele. 

pa Ali Pashen s'do kishe fare Shqiperi sot ore. me sa kane shtetet e tyre, popuj po aq te vjeter sa ne (psh basket, etj), por qe nuk kane nxjerre dot asnjehere persona te ketij kalibri. bibliotekat et konsullatat i kane pasur me kohe keta popujt e tjere, por u mungonin keto figurat e medhaja historike qe kthehen ne Mite.

te pergezoj per sinqeritetin tend. 

 po ti ,nga fshati i bushat -lliut nuk je shqiptar??

se ,ky i bushatit ka qene shume me shume proturk se ali pasha, qe thua ti!

ose do jesh nga ata te komit katalik te n.ndokessmiley

pro turk apo kundra turk, te bente vetem MADHESIA. 

shqiptaret ne ate kohe ishin te gjithe proturq, siç jane sot proamerikane po ashtu. ata qe nuk nderruan fe, nuk ishin shqiptare por raca te tjera, te isoluara ne shqiperi rastesisht. 

ne vitin 1930 nje francez, vetem tek shqiptaret muslimane e shifte identitetin shqiptar. ose qe ta kuptosh me mire, keta vetem ishin te ndergjgjeshem per te qenin shqiptar. 

te tjeret ndryshonin dhe ne veshje, jo vetem ne bindje.

keto gjera i rrashfoi (i kamufloi) komunizmi. pa komunizmin do te ishin ndryshimet e dukshme akoma sot. dhe do te ribehen po ashtu. shqiptaret ose do te zhduken ose do te fillojne prape te ndahen, ne shqiptare dhe jo shqiptare, sapo okazioni te paraqitet.

ps: si dhe bushtallinjte nuk ishin fare shqiptare. ata ishin te perzier kish kohe. siç ishte pothuaj e gjithe aristokracia e kohes. dhe siç do te perfundonin edhe ata te Ali Pashes po te arrinin te krijonin dinasti (qe t'ja lesh pushtetin djalit e ky atij te vetit).

ndjesia te berit interesantin dhe antikomformistin, e tejkalon masen  dhe te ben te kalosh ne argumenta feminore.  perkatesia fetare nuk eshte elementi me i rendesishem te kombi shqiptar,sepse shqiptaret jane me te vjeter se fete.   prandaj edhe i nderrojne si mbreti grate!

aftesine per te ruajtur njellojshmerine kombetare e ka edhe nacionalizmi.   prandaj  edhe sot luftohet forte nacionalizmi nga ata qe nuk i duan te miren shqiptareve.

une nuk mendoj se ka te huaj ne trojet shqiptare per shume arsye.  edhe sepse  shqiptaret u myslimanizuan dhe nuk kishte nevoje per administrate osmane ,edhe per kushtet e veshtira gjeografike.  vetem jevgjit jane te ardhur.

çfare po thua ti i kam thene une sa here te duash. jane me teper poezi rilindase sesa gje tjeter.

fakti eshte qe vetem muslimanet e ndjenin veten shqiptare ne kohen e perandorise osmane, e deri vone, kur zbarkuan francezet ne korçe pas luftes se pare boterore.

jane konstatime te terrenit te saj koha nga nje SPECIALIST i paanshem. qe neve na vezhgonte si mizat, per te qit ndonje perfitim per shtetin e tij, pra jashte kornizave poetike, moraliste, apo tjeter.

ndersa ai nacionalizmi tend, te rruan vetem karin. se shtetet qe e kane provuar si sistem asgje kane perforcuar, perkundrazi sot jane te mbytura nga emigracioni, nga raca te tjera qe kercenojne te tyren me zhdukje.

nuk ka vend ne bote qe te kete stabilitet polik dhe zhvillim ekonomik qe te mos jete nacionalist.    mos me permend ato 3-4 vendet ish-koloni te anglise pertej oqeanit, sepse nuk kane mundesi objektive per te qene kombetariste per shkak te formimit te tyre si konglomerat racash,por edhe ata po zhvillojne nje lloj nacionalizmi shteteror(sepse ai kombetar eshte i pamundur)

prandaj mos i bjer kau pelessmiley

njeqind here ta kam thene po ti s'ke ngritje ta kuptosh, qe nacionalizmi nuk e shpeton nje popull, sepse nacion nuk do te thote popull.

nacionalizmi sherben vetem per NJE TERRITOR, te ruaje kete. por jo popullin qe ky teritor i perket. nacionalizmi i sherben vetem kastes ne fuqi, apo siç dhe ti permende i sherben Shtetit, qe nuk ka lidhje me popullin. shteti eshte aparat me vete. 

shif se çthote niçja ne lidhje me kete

« L’État est le plus froid des monstres froids. Il ment froidement ; et voici le mensonge qui s’échappe de sa bouche : “Moi l’État, je suis le peuple.” »

 

-- Friedrich Nietzsche, Ainsi parlait Zarathoustra

qe perkthehet ne Shteti vetem genjen kur thote qe ai i sherben popullit. kur me qellim e njehson veten me te.

hajt nashti se ti s'kupton çfaredo te te shpjegoj une. kur u ndane aq na rane ne te dyve. shpresoj te pakten te besh ndonje lek atje ne gerqi, ne ate shtet koti.

 a, te keqen e citateve o profilsmiley

me nje gje jam edhe une dakort.   kur u ndane aq na rane!

naten e mire dhe ki kujdes rruges oreee,,,

Keto artikujt te tipit "sa i modh ka qene filani se ka shkrujt per ne" kullojne provincializem. Ne bote mund te ndodhi hataja, por pyetja e pare e kalemxhinjve shqiptar eshte: "Po nga fshati cfare behet, a u liru Nazimeja".

keto artikujt te mesojne sesi ka qene SHQIPTARI nje here e nje kohe, atehere kur ky nuk jetonte preh e propagandes te shtypit boteror, por jetonte i paprekur ne tokat e veta shekullore.

dhe vlejne te te heqin ndjenjen e INFERIOTETIT, qe kane sot shumica e shqiptareve, kur krahasohen me te huajt.

 

Grekerve u kemi falur gjuhen e Perendive pellazge (antikiteti) dhe gjakun e arvaniteve(revolucioni -krijimi shtetit komb).

interesant se si nje Heretik , kryeson e mban forn ne komentet rreth krishterizmit ?

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).