Sonete shekspiriane 

Shqipёruar nga Vedat Kokona

 

XXIII

Si njё aktor i dobёt qё nё skenё
Nga frika rolin fare e harron,
Apo si ai nga pezmi qё zё zien
Sa valё e forcёs zemrёn ia ligshton,
Ashtu dhe un’ nga frika s’di t’i them
Fjalёt qё i kanё hije dashurisё
Qё mё ka shёmbur edhe bёrё ujem,
Nёn’ zgjedh’n e saj keq fort mё ka molisё.
Librat e mi lёri, pra, tё jenё
Kasnecё tё nemitur tё kёtij gjiri;
Shpёrblim e dashuri te ty kёrkojnё tё gjejnё
Mё shumё se gjuha qё u shpreh mё sё miri.
    Fjalёt e dashurisё sё heshtur lexo,
    Dёgjo me sy, siç bёn ai qё do.

 

XXIX

Kur shpirt helmuar strukem nё vetmi
Mjerimin tim kur qaj plot pikёllim,
Qiellin trazoj me klithma pa dobi
Dhe rri mallkoj aherё fatin tim;
Njё tjetёr fat lakmoj un’ mё tё mirё,
T’akcilit hijeshinё ta kisha unё,
Miqt’ e njё tjetri, artin e vёshtirё,
Atё qё e kam mё pak dhe e dua mё shumё.
Edhe kёshtu, kur veten e urrej
Pёr fat tё sjell ndёr mend dhe shpirti im
(Si lauresha qё ngjitet lart nё qiej
Nga toka e zymtё) kёndon plot ngazёllim:
    Se dashurinё e ёmbёl tёnde kur kujtoj
    As mbret tё jem aherё nuk lakmoj.

 

XLVI

Sytё e mi dhe zemra janё nё luftё tё rreptё:
Se kush do ta fitojё nurin tёnd tё rrallё,
Sytё ia mohojnё zemrёs kёtё tё drejtё,
As zemra syve kёtё thesar s’ua fal.
Zemra kёrkon tё tё ketё nё gji,
Kthinё ku s’depёrtojnё sytё e kulluar,
Por sytё nuk pranojnё kurrsesi
Qё t’u shpёtojё ky thesar i çmuar.
Nё njё kuvend aherё na u mblodhёn
Mendimet kёtё punё pёr ta shoshitur;
Se ç’do t’u jepej palёve vendosёn,
Syve tё kulluar dhe zemrёs sё zhuritur:
    Syve t’u falnin gjithё bukurinё,
    Zemrёs tё zemrёs sate dashurinё.

 

LXV

Kur bronzi, guri, toka, deti pa kufi
Vdekjen s’e mposhtin dot kur u vёrsulet,
Ç’tё thotё bukuria nё kёtё stuhi
Ajo qё ёshtё e brishtё porsi lulet?
Si t’i qёndrojё frymamjaltё e majit
Rrethimit rrёnimtar tё ditёve nё sulm,
Kur shkrepat e thepisur lart nё zgrip tё malit
Dhe dyert prej çeliku Koha i humb?
Mendim i lemerishёm! Po ku, vallё,
Tё Kohёs do ta ruajmё stolinё?
Kush vallё at’ çap’n e saj tё shpejtё do ndalё,
Kush s’do ta lёr tё fishket bukurinё?
    Askush, veçse nё ngjaftё kjo mrekulli,
    Qё nё mellan’ e zi tё ndrish pёrjetё ti.

 

LXXXI

Nga ne tё dy vallё kush do vdesё i pari
Unё apo ti, s’e di; por njё gjё di:
Kujtimin tёnd ty nuk ta mbulon varri
I kalbur kur tё jem nё dhenё e zi.
I paharruar emri yt do tё mbetet
Kur unё nga kjo botё tё jem fshirё;
Njё varr e aq nga toka do mё ngelet
Kur ti nё varr do rrosh i pёrtёrirё.
Njё monument pёr ty k’to vargje po ndёrtojnё
Qё sytё e pakrijuar njё ditё do kёndojnё;
Dhe gjuhёt qё do vinё pёr ty do ligjёrojnё
Tё vdekur kur tё jenё ata qё sot jetojnё.
    Ti vdekje s’ke: i tillё ёshtё arti im
    Qё nё frymё tё njerёzve çdo çast tё pёrtёrin.

 

©Botimet “KOKONA”

Foto: Portret i William Shakespeare nё National Portrait Gallery, Londёr (public domain).

2 Komente

Ah, c'na ka marre malli te lexojme serish Vedad Kokonen, se ka dekada qe nuk e kemi lecitur.

Shakespeare vs. Kokona:

 

Since brass, nor stone, nor earth, nor boundless sea,    

Kur bronzi, guri, toka, deti pa kufi

But sad mortality o'ersways their power,

Vdekjen s’e mposhtin dot kur u vёrsulet,

How with this rage shall beauty hold a plea,

Ç’tё thotё bukuria nё kёtё stuhi

Whose action is no stronger than a flower?

Ajo qё ёshtё e brishtё porsi lulet?

O how shall summer's honey breath hold out

Si t’i qёndrojё frymamjaltё e majit

Against the wreckful siege of battering days,

Rrethimit rrёnimtar tё ditёve nё sulm,

When rocks impregnable are not so stout

Kur shkrepat e thepisur lart nё zgrip tё malit

Nor gates of steel so strong, but Time decays?

Dhe dyert prej çeliku Koha i humb?

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).