Magdalena Alla

Po përse nuk po kthehen, edhe pas njëzet vjetësh ndryshime në Shqipëri, edhe pse kriza botërore ka kapluar gjithandej e po rrënon ekonominë dhe standardet, sidomos të vendeve fqinje ku janë përqendruar më së shumti emigrantët shqiptarë?

“Po s’bëhemi njerëz ne!”. E kemi në majë të gjuhës këtë shprehje pakënaqësie. Sa herë përballemi sidomos me mangësi të rënda të vlerave bazike të edukatës qytetare.

“Po si ka mundësi që i keni shtruar kaq keq pllakat?! Si nuk bëhet një gjë me përsosmëri në këtë vend?! Janë edhe për fëmijët tuaj, për të gjithë ne”, pyet dhe shfryn një kalimtare.

Me kësulën tipike; ovale, të vogël, në ngjyrë të zezë, mbi çaçkën e kokës. Në ndonjë rast tjetër edhe me kapele të madhe e të zezë e kostum tërësisht të zi. Por që dritë dhe shumë ngjyra tejçon në fytyrë, buzëqeshje.

“Qytet me dëshirë për të jetuar”. “Plot jetë”. “Si ditën dhe natën me gjallëri nëpër rrugë”. “Në Tiranë bëhet qejf çdo ditë, jo vetëm në fundjavë”. “Kampione për bare dhe restorante plot non stop”.