nga Georg Trakl

Delirium


Dëbora e zezë, që prej çative po kullon;
Në ballin tënd një gisht i kuq gërmon
Bien borëra të kaltra në dhomën e ftohtë,
Që janë pasqyra të vdekura të dashnorëve.
Në copa të rënda thyhet koka e bluan, mendon
për hijet në pasqyrën e borërave të kaltra,
për buzëqeshjen e thatë të një kurve të vdekur.
N' aromë karafilash dënes në mbrëmje era.shqipëroi a priori

Delirium

Der schwarze Schnee, der von den Dächern rinnt; 
Ein roter Finger taucht in deine Stirne 
Ins kahle Zimmer sinken blaue Firne, 
Die Liebender erstorbene Spiegel sind. 
In schwere Stücke bricht das Haupt und sinnt 
Den Schatten nach im Spiegel blauer Firne, 
Dem kahlen Lächeln einer toten Dirne. 
In Nelkendüften weint der Abendwind.



1 Komente

There    
When Trakl crossed over/ the angels  accused him of the same poem/ again and again. He held up/ the face God gave him/ and sowed the deep and lovely/ line a single, recurring tear,/ sliding earthward,/ carved on a stone cheek.

Gregory Orr, *1947 Albany,New York

smiley

Nje Dirne qellon te jete kurve, po nje kurve nuk eshte gjithnje nje Dirne, apo Metze smiley. Nejse, po te isha menduar gjate, ndoshta edhe une te fjala qe ke perdorur edhe ti do perfundoja. Trakli eshte shume Ex per mua smiley

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).