- Natë dimri -
Ka rënë borë. Pas mesante ti ikën prej rrethit të njerzve, prej flakës së kuqe të tufës së tyre, i dehur nga vera e purpurt. O terr!
Ngricë e zezë. Dheu i fortë, ajri shije-hidhur. Yj’t e tu vendosur për ogur të zi.
Me hapa të gurtë ti i rëndon trasesë, me sy të rruzullt, si një ushtar që një ledh të zi sulmon. Avanti!
Hënë dhe borë e hidhur!
Një ujk i kuq, të cilin e mbyt një engjëll. Gjymtyrët e tua kërcasin ngadalë si akull blu dhe një buzëqeshje plot trishtim krenar ka gurëzuar pamjen tënde dhe
balli zbeh nga dëshir’ e ngricës;
Ose priret heshtur mbi gjumin e rojes n’koliben e drunjtë gërmuqur.
Ngricë e tym. Një këmishë e zbardhur yjesh djeg shpatullat dhe orlat e Zotit shqyejne zemrën tënde të metaltë.
O kodër e gurtë. Qetësia shkrin dhe harron trupin e ftohtë në borën e argjendtë.
I zi gjumi. Dëgjimi shtegun e yj’ve ndjek nëpër akullim.
Zgjimit ranë kambanat nëpër fshat. Nga porta e lindjes dit’ e trendafiltë hyri si argjend.

- Shtatëkëngësh i të vdekurit -

Mavijosur perëndon pranvera; nën pemët thithëse
Shtegëton një terr drejt mbrëmjes edhe shuarjes,
Teksa vesh mban ankimin e butë të mëllenjës.
Heshturaz shfaqet nata, nj’egërsirë e gjakosur
Që dalëngadalë shuhet kodrinës.

Në ajrin e lagësht dridhet degë e mollës
Luleplotë, sythe të argjendtë shthuren,
Edhe shuhen që nga sytë e natës; yje k’puten;
Këngë e butë e fëminisë.

I përgjumuri ia behu e pyllin e zi ngjiti,
E përposhtë gurgullonte një burim mavi,
Ai sytë e zbehtë i hapi pa bëzajtur
Mbi fytyrën e tij të zbardhur me dëborë.

Dhe hëna gjuante një kafshë të kuqërremtë
Që nga strofkulla e saj;
Në psherëtimë u vdiq ankim’ i errët grave.

Rrezor ngriti duart drejt yllit te tij
I panjohuri i bardhë;
Një i vdekur heshtaz la shtëpi-gërmadhën.

O figurë e shprishur e njeriut: ngjizur nga metal’ i ftohtë,
Dhe nga nata dhe nga tmerr’ i pyjeve të mbytur
Dhe nga egersi e nxehtë shtazore;
Pezulli e shpirtit.

Mbi barkën e zezë ai lundroi përposht’ rrymave vezëllimtare,
Plot yje të purpurt, dhe degë e blertë u zhyt
Paqësisht mbi të,
Lulëkuqe që nga reja e argjendtë.

Origjinali:
Winternacht
Es ist Schnee gefallen. Nach Mitternacht verläßt du betrunken von purpurnem Wein den dunklen Bezirk der Menschen, die rote Flamme ihres Herdes. O die Finsternis!
Schwarzer Frost. Die Erde ist hart, nach Bitterem schmeckt die Luft. Deine Sterne schließen sich zu bösen Zeichen.
Mit versteinerten Schritten stampfst du am Bahndamm hin, mit runden Augen, wie ein Soldat, der eine schwarze Schanze stürmt. Avanti!
Bitterer Schnee und Mond!
Ein roter Wolf, den ein Engel würgt. Deine Beine klirren schreitend wie blaues Eis und ein Lächeln voll Trauer und Hochmut hat dein Antlitz versteinert und
die Stirne erbleicht vor der Wollust des Frostes;
oder sie neigt sich schweigend über den Schlaf eines Wächters, der in seiner hölzernen Hütte hinsank.
Frost und Rauch. Ein weißes Sternenhemd verbrennt die tragenden Schultern und Gottes Geier zerfleischen dein metallenes Herz.
O der steinerne Hügel. Stille schmilzt und vergessen der kühle Leib im silbernen Schnee hin.
Schwarz ist der Schlaf. Das Ohr folgt lange den Pfaden der Sterne im Eis.
Beim Erwachen klangen die Glocken im Dorf. Aus dem östlichen Tor trat silbern der rosige Tag.

Siebengesang des Todes
Bläulich dämmert der Frühling; unter saugenden Bäumen
Wandert ein Dunkles in Abend und Untergang,
Lauschend der sanften Klage der Amsel.
Schweigend erscheint die Nacht, ein blutendes Wild,
Das langsam hinsinkt am Hügel.
In feuchter Luft schwankt blühendes Apfelgezweig,
Löst silbern sich Verschlungenes,
Hinsterbend aus nächtigen Augen; fallende Sterne;
Sanfter Gesang der Kindheit.
Erscheinender stieg der Schläfer den schwarzen Wald hinab,
Und es rauschte ein blauer Quell im Grund,
Daß jener leise die bleichen Lider aufhob
Über sein schneeiges Antlitz;
Und es jagte der Mond ein rotes Tier
Aus seiner Höhle;
Und es starb in Seufzern die dunkle Klage der Frauen.
Strahlender hob die Hände zu seinem Stern
Der weiße Fremdling;
Schweigend verläßt ein Totes das verfallene Haus.
O des Menschen verweste Gestalt: gefügt aus kalten Metallen,
Nacht und Schrecken versunkener Wälder
Und der sengenden Wildnis des Tiers;
Windesstille der Seele.
Auf schwärzlichem Kahn fuhr jener schimmernde Ströme hinab,
Purpurner Sterne voll, und es sank
Friedlich das ergrünte Gezweig auf ihn,
Mohn aus silberner Wolke.


2 Komente

 Shume bukur Em. Nga gjermanishtja nuk marr vesh. smiley

Flm! Eshte shume i erret ky, PF, ne te gjitha kuptimet... ka psh nje "jener" (peremer deftor ne gjerm.) qe ta ha lukthin, deften dike qe as e ka permend gjekundi me pare, por qe vjen aty sikur vec per te eshte folur gjer me ate cast... yckla keto qe e bejne perkthimin si vare per kokallat. Por meqe me gjase s'duhet te jete sjelle ne shqip deri tani, them se zihet sevap kjo smiley

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).