Gjysma tjetër

nga E. Luarasi


Mishi im, i lëshuar mbi shtrat, më bën që t’ndjehem kasap.

Kësaj kopjeje të zhveshur, coftinë e dikujt që paskam qenë,
gjysmagjelit, i dhashë të hajë e seks, majmur është tanimë,
kokën ia kap me njërin dorë, tjetra kërkon në errësirë tehun.
Mbulesa ngrin papritur, bëhet gri, llamarina është e ftohtë,
Mu në mes jam ulur, jam katër e ca e kazani mbi furrnellë
është shumë më i madh se sa unë. Avulli mbush banjon...

Mban erë vajgur, erë fitilash të djegur fëmijëria ime, e jona,
erë llastik, erë hale shkollash, erë sapun të fortë me sodë,
Llampa është thyer e xhindi ka dalë, ka ikur tutje i pazot,
ashtu si edhe unë pagëzuar jo, e nga pas më gjurmon ai,
si luzmë mizash më të vogla se shikimi, e kërkon më kot
që t’them dëshirën e fundit, si yll që shuhet pa dëshmitarë,
si fashisti dëshmorit që po varet, por ta dëgjoj s`mundem dot,
por edhe po të mundja, nuk do të dija a do të isha unë i zoti
të mos tradhtoja të fshehtën a çfarë të thoja...se të vdes dua,
i shuar si fitil nga fryma jote e dashur, si qiriu kur vijnë dritat,
a duart e tua t`më mbysin nënë shi para se ta bëjë koha...

Por ti mbush kanaçen me ujë të nxehtë, më fërkon me shtupë
kufomën, më pastron veshët me gishtërinj, më than me peshqir
kokën, qafën, i bën gati për plumbat në sirtar të revoles së tim eti,
që presin ngjitur e ngjitur në karikator si t’rënët theror lirinë.

E vogël është tyta e saj, e hollë, e drejtë si bibilushi i ngrehur,
në sigurecë, si ujë sapuni që djeg në syrin e mbyllur shënjestra,
Mizat fus në thep e shtyp këmbëzën, diversantin e padukshëm,
gjermanin, armikun e klasës, gogolin, xhindin vras njëri pas tjetrit,
e pastaj...veten me sytë e mbyllur fort se s`kam pse marr shenjë.

E ftohtë është tyta nën gushë, tëmthin bashkë me mendimet shtyp,
djeg gjuhën kur e fus në gojë, që përcjell dënesën kur gjejnë trupin,
kokën e shkatërruar nga vrima si kapelën e oficerit ylli i rënë,
me sytë e kuq pesëcepësh nga sapuni, rrëshqitur nga dritarja,
që e shoh tash ndryshe, dhe prizën e korentit, dhe thikën e bukës,
dhe briskun e rrojes, dhe litarin e rrobave, dhe hapjet e gjyshit,
dhe veten nga sipër dhjetë metra më poshtë, thellë mbi dhe,
nën rrota autobusi, ndanë një muri me sy të lidhur, litari këputet...

Nga kanatet e hapur hidhet kokëlart në qiell avulli drejt të zotit,
si shpirt tymi i hollë i zi i fitilit drejt ime mëje, që i fryn prapë,
murit të kokës nuk i bie dot me mendje, dritare s’ka ai kotec
nga të dalë pulastreni ulur galiç brenda që pa gëzon me gjak
gjysmagjeli, gjysma tjetër, pjesa që i mungon jetës, përrallës...

marrë nga: "Kryqi i kuq, i thyer", Tiranë 2010





1 Komente

S'besoj se vuan me depresion autori ; nqs e ka shkruar thjesht për art ..bukur .

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).