Mjafton të...
...

Me vete flet korrenti
i fshehur me kujdes,
korrenti i këtyre anëve,
pafund ushqen veten
me tuba e tela e fije,
që tjetrit i shmangen.
Të ish koka vetëm sy,
me çfarë do të flisnim?
me çfarë do t’dëgjonim
çka thuhej? Të ish koka
veç gjuhë, të ishte vesh,
t’ish e tëra buzë a hundë,
si do të qe zemra pastaj?
E truri? S’ke nga ta dish,
mendon me atë q’është,
ndaj s'e di dot si do t’qe,
Ndaj s’ka shqisa korrenti,
por vetëm kah nga lëviz,
si jeta e rërës, e shpendit,
kahje si kohë, që të dredh,
kur futen gishtat në prizë...

...

Mjafton të flesh pak për të harruar kush je, çfarë,
mjaft të guxosh si breshkë, që të nxjerrësh kokën
nga zhguajt e qiellit e të mos shohësh si i verbër
atë çka s’mundesh të shohësh, mjaft të mos jesh
për pak, të mjafton shkretëtira për t’matur kohën,
Mjafton të ngresh pikëshikimin ca metra mbi tokë
e do t’nisësh të mendohesh më ndryshe, si zogjtë
Kokat do i shohësh nga sipër, rrugët porsi gjurmë
mbi t’cilat shkon gjindja poshtë si këpucë zbathur
pikash n’brazdën, që çan ngadalë, pafund shtysa.

Po t’fluturoje dhe ca më lart,
Në kahun e kundërt të forcës
toka ëndërr do të dukej, parë
herën e parë, koka do t’ftohej
nga frika e të mos qenit i zoti.

E nuk do të kuptoje më se si mund të grinden dy njerëz.

Por nuk ke pse shkon aq lart, për të mësuar të falesh,
Dy metra më thellë, mu poshtë këmbëve, mund të nxjerrësh kokën,
të futesh brenda si ushtar në llogore, e ta provosh, veshësh si astronaut rebel gropën, lëkurën e telit të zhveshur,
uniformën, kostumin e fundmë të modës,
Kur të kopsitesh, në pasqyrë veprën tënde do të kundrosh,
natyrën mort me dhe të ftohtë: një copë qiell kënddrejtë,
dhe po qe me fat, ndonjë deve, që po fluturon rastësisht a jo atypari; do të rrotullohet në bosht,
do të të bjerë në gjunjë kur t’i hipësh mes gungave;
është ndoshta e jotja, a ndonjë vegim i kotë,
deveja e bardhë, që pret të të çojë
atje prej nga buron rëra...



Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).