Mjafton të...
...
Me vete flet korrentii fshehur me kujdes, korrenti i këtyre anëve, pafund ushqen vetenme tuba e  tela e fije, që tjetrit i shmangen.
Të ish koka vetëm sy, me çfarë do të flisnim?me çfarë do t’dëgjonim çka thuhej? Të ish kokaveç gjuhë, të ishte vesh, t’ish e tëra buzë a hundë,si do të qe zemra pastaj?
E truri? S’ke nga ta dish,mendon me atë q’është,nda s’e di dot si do t’qe,Ndaj s’ka shqisa korrenti,por vetëm kah nga lëviz,si jeta e rërës, e shpendit,kahje si kohë, që të dredh,kur futen gishtat në prizë...
...
Mjafton të flesh pak për të harruar kush je, çfarë,mjaft të guxosh si breshkë, që të nxjerrësh kokënnga zhguajt e qiellit e të mos shohësh si i verbëratë çka s’mundesh të shohësh, mjaft të mos jeshpër pak, të mjafton shkretëtira për t’matur kohën,Mjafton të ngresh pikëshikimin ca metra mbi tokëe do t’nisësh të mendohesh më ndryshe, si zogjtëKokat do i shohësh nga sipër, rrugët porsi gjurmëmbi t’cilat shkon gjindja poshtë si këpucë zbathurpikash n’brazdën, që çan ngadalë, pafund shtysa.
Po t’fluturoje dhe ca më lart,Në kahun e kundërt të forcëstoka ëndërr do të dukej, parëherën e parë, koka do t’ftohejnga frika e të mos qenit i zoti.
E nuk do të kuptoje më se si mund të grinden dy njerëz.  
Por nuk ke pse shkon aq lart, për të mësuar të falesh,Dy metra më thellë, mu poshtë këmbëve, mund të nxjerrësh kokën,të futesh brenda si ushtar në llogore, e ta provosh, veshësh si astronaut rebel gropën, lëkurën e telit të zhveshur,uniformën, kostumin e fundmë të modës.Kur të kopsitesh, në pasqyrë veprën tënde do të kundrosh, natyrën mort me dhe të ftohtë: një copë qiell kënddrejtë,dhe po qe me fat, ndonjë deve, që po fluturon, rastësisht a jo, atypari; do të rrotullohet në bosht, do të të bjerë në gjunjë kur t’i hipësh mes gungave; është ndoshta e jotja, a ndonjë vegim i kotë,  deveja e bardhë, që pret të të çojëatje prej nga buron rëra...bota.

3 Komente

Por nuk ke pse shkon aq lart, për të mësuar të falesh,

të falesh apo të falësh?

gjithsesi eshte i bukur dyzimi.

Pashë edhe njëherë e/mailin e autorit. smiley 

Nuk është gabim . Është: të falesh.

 

 

O vlla

Don't cry my love don't cry no more
A crashing sky a rolling screen
A city drowning Gods black tears
I cannot bear to see

She lay under the midnight moon
Her restless body stiring
Until the magic morning hour
Like poison it succumbs her

Her baby skin her old black dress
Her hair it twists round her necklace
Constricts and chokes like ruthless vines
To sleep she overtakes her?

Her room is painted Heron Blue
Lit by candlelight and chandelier
And from her headboard perched so high
A million dreams have passed her

Don't cry my love don't cry no more
It overwhelms my breaking heart
A minor swell of violins
I cannot bear to hear them

A mother shepherds her young birds
she fills their mouths and warms their souls
Til they are strong and good to fly
Away from her alone she'll die

Cradle on quiet old oak limbs
As heaven blue her light fails
A breath of soot into her lungs
A life, a journeys end in one

Don't sing that old sad hymn no more
It resonates inside my soul
It haunts me in my waking dream
I cannot bear to hear it

Don't play those violins no more
Their melancholic overtones
They echo off the floor and walls
I cannot bear to hear them

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).