Njeriu i kohës sime

Ke mbetur po ai i epokës së gurit e hobeve,

njeri i kohës sime. Ti ishe në kabinë t’avionit,

mbi krahë dashakeq, meridianë vdekjeje.

Të pashë – brenda tankesh t’zjarrtë, pranë trekëmbëshit,

pranë rrotës së torturave. Të pashë: ishe ti

me shkencën tënde ekzakte kokulur ndaj shfarosjes,

pa dashuri. Pa Krisht. Dhe vrave sërish,

si ngaherë, siç vranë etërit, siç vranë

bishat që për herë të parë të panë.

Dhe ky gjak kutërbon si at’ditë

kur vëllai i tha vëllait:

“Dalim n’mejdan”. E ajo jehonë e akullt, e ngulmët

mbërriti gjer tek ti, brenda ditës sate.

Harrojini, o bij, avujt e gjakut

që prej tokës ngrihen: harrojini etërit:

Varret e tyre u zhytshnin nën hi,

Korbat, era, zemrën ua mbuloftë!

***

Kodrina e ëmbël

Këtë mbrëmje zogj t’ largët krahçelur

fërgëllojnë mbi lumë. Dhe shiu bie paprà

dhe fëshfërima e plepave praruar

nga era. Si çdo gjë e largët,

më ndërmendesh ti. E ëmbla e blertë

e petkave të tua është këtu mes bimësh

t’zhuritura rrufesh, ku ngrihet

e bukura kodrinë e Ardenos e dëgjohet

gjeraqina ndër degët e farashkës.

Ndoshta atij fluturimi lakshtrënguar

ia besoj rikthimin tim besëprerë,

ashpërsinë, mëshirën e mundur kristiane,

e këtë vuajtje të zhveshur nga dhembja.

Një lule korali ke ndër flokë.

Por fytyra jote një hije që s’ndryshon ësht’;

(kështu të bën morti). Nga shtëpitë e errëta

të mëhallës tënde mbaj vesh Adën dhe shiun,

a ndoshta fëshfërima çapash njerëzorë

mes kallamash të butë brigjeve.

***

Dhe sakaq hij’e natës bie

Sekush rri n’vetmi në zemër të tokës

përshkuar prej një rrezeje dielli:

Dhe sakaq hij’e natës bie.

 

 [...]

 

26 Komente

Këtë mbrëmje zogj t’ largët krahçelur

fërgëllojnë mbi lumë. Dhe shiu bie paprà

dhe fëshfërima e plepave praruar

nga era. Si çdo gjë e largët,

më ndërmendesh ti. E ëmbla e blertë

e petkave të tua është këtu mes bimësh

t’zhuritura rrufesh, ku ngrihet

e bukura kodrinë e Ardenos e dëgjohet

gjeraqina ndër degët e farashkës.

Ndoshta atij fluturimi lakshtrënguar

ia besoj rikthimin tim besëprerë,

ashpërsinë, mëshirën e mundur kristiane,

e këtë vuajtje të zhveshur nga dhembja.

 

E ke qa me lot Ana smiley

falemnderit, spiritus. Pagjumesia ka filluar te jape frutet e veta. smiley

E pagjume ti bekerke gjera te mbrekullueshme smiley

Mu me pelqeu shume poezia e dyte dhe vecanerisht fjalet  e qemtuara prej teje. smiley

Nganjehere, edhe ben vaki. smiley

rrofsh. U perpoqa t'i jap atmosferen qe me percolli mua poezia dhe meqe eshte lirike mund edhe te luaja me sinonimet, pa u larguar shume nga origjinali.

Qe, e vuna i pesë i herë, se m'kishte marre malli per Salvon, ma vone ta lexoj me nge smiley

 Nuk vlen. Nota vihet pas leximit. smiley

E dyta me pelqeu edhe mua, shume yje per ta zbukuruar duhen smiley

Me pelqeu me shume e treta. smiley te dyten e lexova disa here dersa e mora vesh. paskam kohe qe nuk lexoj ne shqip. fjalet nuk krijojne imazhe dhe fjale si papra e farashka si kam ne fjalor. por me pelqeu perkthimi.

Shume.... shume bukur. Edhe poezite edhe perkthimi.

Faleminderit Ana, kishim nevoje per keto!

 

di fresca donna riversa in mezz'ai fiori

 S’indovinava la stagione occulta

dall’ansia delle piogge notturne,
dal variar nei cieli delle nuvole,
ondose lievi culle;
ed ero morto.>>

Una città a mezz’aria sospesa
m’era ultimo esilio,
e mi chiamavano intorno
le soavi donne d’un tempo,>>

e la madre, fatta nuova dagli anni,
la dolce mano scegliendo dalle rose
con le più bianche mi cingeva il capo.>>

Fuori era notte
e gli astri seguivano precisi
ignoti cammini in curve d’oro
e le cose fatte fuggitive
mi traevano in angoli segreti
per dirmi di giardini spalancati
e del senso di vita;
ma a me doleva ultimo sorriso
di fresca donna riversa in mezzo ai fiori.>>

> >

e gruas se njome permbys ne mes te luleve. >>

gjindej stina e fshehur >>

nga ankthi i shirave te nates >>

nga shkembimi i reve ne qiell >>

te lehtet djepa valzues >>

e isha i vdekur >>

> >

nje qytet i bllokuem n'mes ajer >>

m'ishte strehe e fundit >>

e rreth e rrotull me therrisnin >>

te mirat gra te dikurshme >>

> >

e nena, e rinueme >>

dora e ambel tuj zgjedhe nder trendafila >>

me ma te bardhet ma zbukurojte kryet >>

> >

jashte ish nate >>

e yjet te sakte ndiqnin >>

shtigje te panjohura te lyeme n'ar >>

e gjerat e bame te ikshme >>

me terhiqnin ne kende sekrete >>

me m'tregu per kopshte t'lirueme >>

e per kuptimin e jetes; >>

po mue me ngucte buzqeshja e fundit >>

> >

e grues se njome permbys n'mes t'luleve. >>

> >

....>>

Il girasole piega a occidente
e già precipita il giorno nel suo
occhio in rovina e l'aria dell'estate
s'addensa e già curva le foglie e il fumo
dei cantieri. S'allontana con scorrere
secco di nubi e stridere di fulmini
quest'ultimo gioco del cielo. Ancora,
e da anni, cara, ci ferma il mutarsi
degli alberi stretti dentro la cerchia
dei Navigli. Ma è sempre il nostro giorno
e sempre quel sole che se ne va
con il filo del suo raggio affettuoso.>>

Non ho più ricordi, non voglio ricordare;
la memoria risale dalla morte,
la vita è senza fine. Ogni giorno
è nostro. Uno si fermerà per sempre,
e tu con me, quando ci sembri tardi.
Qui sull'argine del canale, i piedi
in altalena, come di fanciulli,
guardiamo l'acqua, i primi rami dentro
il suo colore verde che s'oscura.
E l'uomo che in silenzio s'avvicina
non nasconde un coltello fra le mani,
ma un fiore di geranio.

>>

... >>

luledielli perkulet kah perendimi >>

e dita rrokulliset saora >>

ne syrin e saj qe prishet e ajri i veres >>

rendohet e perthyen gjethet e tymin >>

e kantiereve. largohet me vrap >>

i thame prej reve e i shtrydhun prej rrufeve >>

kjo loje e fundit e qiellit. prape, >>

qe sa vjet, zemer, na ndale ndryshimi >>

i pemeve shtrengue mbrenda rrethit >>

te naviljove. po asht gjithnje dita jone >>

asht gjithmone ai dielli yne qe iken >>

me fijen e rrezes se tij dashunore >>

> >

nuk kam ma kujtime, nuk due me kujtue >>

memoria vjen prej vdekjes, >>

jeta asht pa fund. cdo dite >>

asht e jona. dikush ndalet pergjithmone. >>

e ti me mue, kur te na duket vone. >>

ketu ne argjine te kanalit, kembet >>

te i perkunde si kalamajt, >>

shohim ujin, deget e njoma brenda >>

ngjyres se tij jeshile qe erresohet. >>

e burri i huaj, qe ne heshtje afrohet >>

nuk fsheh nje thike ne dore >>

po nje lule mullage!>>

_________________

 

>>

 kam jetuar ne sicili, me pak se 10 km nga qyteti i lindjes se quasimodos (la citta sospesa in mezz'aria), Modica, dhe ne Milano ku per cdo weekend beja xhiron nga naviljot. 

 

Modica, dhe vilat e pasanikeve qe kthehen atje vetem ne vere, per nje moment nuk te duket se je ne Sicilia smiley

  S’indovinava la stagione occulta - gjindej stina e fshehur?

 gjindej (zbulohej) ka edhe kuptim s'indovinava. gjindej jo ne kuptim si trovava. 

occulta, eshte okulte, por mua mu duk e drejte te them e fshehur, ndoshta do te shkonte tinezake, fsheharake, por nuk e di, duhet ta shoh me me vemendje kur te kem kohe.  

ndonje ide?

Indovinare ka dhe kuptimin "parashikoj"  "indovinare il futuro" dhe ne kete rast pra ardhja e stines se mistershme parashikohej nga shirat etj. etj. Ndoshta fjala "parashikohej" nuk eshte tamam e duhura, por kuptimi ky eshte.

 Parandjehej stina e vranët, e ngrysur, e errët, okulte?

 Ana H., mirë do bëje të vije, si në ata librat e mirë, ku vihen përballë origjinali me përkthimin, edhe tekstin origjinal të asaj që përkthen. Në rastin e italishtes, që kuptohet nga shumë shqiptarë, do të kishte kjo edhe funksion didaktik, përpos atij estetikut.

ke te drejte, mirazh. Por poezite origjinale i kisha ne nje liber dhe nuk kisha kohe per t'i kopjuar nga e para... do shoh se mos i gjej ne rrjet e po i hedh ketu.

 Flm. Këtë do e bëja për të gjitha gjërat që ke hedhur në blog, të cilin përndryshe e lexoj gjithnjë me kënaqësi.

Flm prej teje, me vjen mire. Per postimet e meparshme ndoshta s'do ta bej dot, ceshtje kohe asgje me teper, por me materialet e reja, mund ta bej. Kryesisht per poezite, sepse tregimet do te dilnin shume te gjate dhe mund te behet leximi i bezdisshem per te tjeret.

Uomo del mio tempo

Sei ancora quello della pietra e della fionda,
uomo del mio tempo. Eri nella carlinga,
con le ali maligne, le meridiane di morte,
t’ho visto – dentro il carro di fuoco, alle forche,
alle ruote di tortura. T’ho visto: eri tu,
con la tua scienza esatta persuasa allo sterminio,
senza amore, senza Cristo. Hai ucciso ancora,
come sempre, come uccisero i padri, come uccisero
gli animali che ti videro per la prima volta.
E questo sangue odora come nel giorno
Quando il fratello disse all’altro fratello:
«Andiamo ai campi». E quell’eco fredda, tenace,
è giunta fino a te, dentro la tua giornata.
Dimenticate, o figli, le nuvole di sangue
Salite dalla terra, dimenticate i padri:
le loro tombe affondano nella cenere,
gli uccelli neri, il vento, coprono il loro cuore.

***

La dolce collina

Lontani uccelli aperti nella sera
tremano sul fiume. E la pioggia insiste
e il sibilo dei pioppi illuminati
dal vento. Come ogni cosa remota
ritorni nella mente. Il verde lieve
della tua veste è qui fra le piante
arse dai fulmini dove s’innalza
la dolce collina d’Ardenno e s’ode
il nibbio sui ventagli di saggina.

Forse in quel volo a spirali serrate
s’affidava il mio deluso ritorno,
l’asprezza, la vinta pietà cristiana,
e questa pena nuda di dolore.
Hai un fiore di corallo sui capelli.
Ma il tuo viso è un’ombra che non muta;
(cosi fa morte). Dalle scure case
del tuo borgo ascolto l’Adda e la pioggia,
o forse un fremere di passi umani,
fra le tenere canne delle rive.

 

***

Ed è subito sera

Oguno sta solo sul cuor della terra

trafitto da un raggio di sole:

ed è subito sera.

 

Ana H. do merrna i çik mo gjate me Salvatoren, nga java tjeter kismet se jena t'zon me pune. po do merrena se s'ben smiley

Pa problem, fh. Kur te kesh kohe e deshire, ketu e ke. Kushedi, mbase nderkaq bejme dhe ndonje gje tjeter nga Salvoja. smiley

Dimenticate, o figli, le nuvole di sangue
Salite dalla terra, dimenticate i padri:

le loro tombe affondano nella cenere,
gli uccelli neri, il vento, coprono il loro cuore.

dy vargjet e fundit, ndoshta të përkthyera nga ndonjë version tjetër (!!) i ke bërë:

Varret e tyre u zhytshnin nën hi,
Korbat, era, zemrën ua mbuloftë!

Unë do shtoja dhe nja tre pikçuditëse të tjera përveç asaj që keni shtuar ju... sepse pjesa e fundit është në mënyrën dëftore dhe jo në dëshirore)

***

 mes kallamash të butë brigjeve.

Keni dhuntinë që të përdorni fjalë të mrekullueshme të shqipes dhe, sinqerisht, ju adhuroj për këtë... po si dreqin nuk gjete një përkthim tjetër për fjalën tenero?

Jo sepse "e butë" nuk është përkthimi i duhur... por Ju nuk duhet të ishit kufizuar me këtë përkufizim (duke patur parasysh fjalorin tuaj, do thoja: kallamishtja e hajthme/ e hepshme smiley )

Ana te gjitha shume te bukura dhe te perkthyera mjeshterisht , por ajo poezia e fundit ishte shpirtdepertuesesmiley

Kur të kesh ndonjëherë (shum&eumlsmiley kohë, provo të përkthesh këtë:

Gigi Finizio

E me scetava na voce
pareva na musica
cu' ll'uocchie ancor assunate
nu suonno incredibile
nu vascetiello annascuso
addo 'o sole nu scarfa mai
tu stive 'e casa 'e dimpette
chiu' povera e me ....

na camminata a margellina
'nzieme a te
senza nemmeno mille lire po' cafe'
dint 'o pacchetto
sulamente n'ati tre
e me sparteve dint 'e vase
'nzieme a te . . .
e na voglia pazza e te
crisceva nzieme cu te
tu ca me capive gia'
ma o posto quale sarra' ...
na varchetella sotto 'e ncoppo
steva lla'
e dint 'a rena accuminciavo
a te spuglia'
e mentre o mare s'allentava
a ce tucca'
me regalave tutte chello
ca se' da' (stop) 2^parte.
ma chistu suonno te 'o giuro
me ha fatto riflettere
ca senza sord l'ammore
chiu' bello po' vivere
sulo na' sera te prego
vistimmece 'a povere
e senza 'a machina apper
te porto cu mme ...
na camminata a margellina
'nzieme a te
senza nemmeno mille lire po' cafe'
dint 'o pacchetto sulamente n'ati tre
e me sparteve dint 'e e vase
'nzieme a te . . .
e na voglia pazza e te
crisceva nzieme cu te
tu ca me capive gia'
ma o posto quale sarra'

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).