Për ata që ecin shtrirë

I.

“Nëse mund të thuhej diçka pa folur
apo të më lexoje me duar, do kisha
heshtur, por goja ime ka veshë, kur
e mendoj këtë nuk e di çfarë je, ajo 
a ata e një mendje m’thotë po ashtu
që je ai i treti, që rri mënjane e sheh...”

II.

18 metra poshtë na ndajnë nga njëri tjetri 
e gjysëm anash, viza me kënde e flurudhës së trupit
tej parvazit, e plumbit të rëndë që qëllon me peshë 
kokën e madhe, qethur keq, të dheut e plagoset vetë,
me këmbët mbledhur n’gëzhojë të ajrit, si embrioni
në mitrën e kotë të beronjës.

Një karrige na ndan nga njëri tjetri,
ku ulesh me shputa e zgjatesh drejt shëmbjes, 
shkund frymën e lagur nga pështyma, tangente
grykore e lëmit që ngushtohet, vizë me kënd,
më këmbët varur mbi një çuditëse ajri 
si embrion engjëjsh.

Një vizë tërthore na ndan nga njëri tjetri,
një akord i kithët telash gjaku të vakët kukurec,
akord gjembash, qethur me gërricje, venash,
me zorrë të kapërthyera shtrembër, orgazëm 
shterpë, rruzare pa fill, vizë me pika të shpërndara,
si ritëm nëpër hapësirë... 

III.

“Ditën a natën kur të vijë njeriu me thes
mos shiko kur ta zbrazë se çka brenda,
më mirë mos i flit po lëre atë të të flasë,
mbylli më mirë veshët me gishta, ndërsa
sytë me bërryla fort, atë mos e shiko,
se është më mirë të mos e dish përsenë
e asaj që ndodh, më mirë të mos e dish,
ma beso, mos ta dish ç’ka brenda thesi”...

IV.

Këta vargje u shkruan më pas 
nga një tjetër në vetën e parë...



Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).