Rrugëtim Në merr rrugën e stacionit, ecën mbi shina sa t’afrohet treni, hedh pasaportën, portofolin e orën, ecën e ecën drejt diellit kur lind, n’agim, drejt jugut pastaj; harron si quhesh e bëhesh një me udhën, dikur do të arrish at’ vend që t’pata thënë, nga ku kthehesh siç më pe, me sy të shuar… [...]

2 Komente

ndjesi te perziera.....smiley

Kam nje verejtje:

Shoferët ishin dy, lanë timonat e m’tërhiqnin
jashtë, më lanë aty e…që t’i bie shkurt,

Ajo pjesa me bold nuk me rri mire. Pra nuk me duket poetike dhe ai ul tempin. Nuk ke aresye pse "ti biesh shkurt"

Pershendetje.

flm. Izabel. Ke të drejtë; do e kem parasysh kur t'i jap dorën e fundit. 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).