Sa?

Toka na u rrotullua poshtë nën shputë,
kur hodhëm një hap tjetër në kah të kundërt
të rrotës, çarkut mobil të orës e hëngrëm
djathin e bardhë të kohës, e thithëm drejt
e nga sisat e burimit lumin që veç lind,
që jemi vetë, që na shter e s`e dimë.

Brigjet nduk kujtesa, i zgjat, i lidh nyje
në horizont; pika prerëse e rrudhave tej tij
këputet në të dyfish. Nga erdhëm këtu?
Ku qemë jetën që shkoi? Gjallë është koha,
lind bashkë me ne përjetë, na nanuris, deh
me ninulla, pasqyra, binjakë dhe hesht
si të mos qenkësh. Sa zgjat vdekja o Zot?...



Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).