Shtrirë
Ngrehinat, mbetur përpiktë pingul mbi truallsi koka katrore të prera viganësh me rrashttrecepësh e syze për zgavrat pas, plot merropulli të drunjta, mbase edhe me gjallesa,i pudros ku të mundë bora që bie, i zbardhderi sa njëlloj ngjajnë, si në betejë të vrarët.
Më paskëshin shtrirë edhe mua, më shohinsi t` më paskëshin parë deri m`atëherë keq:Erë vjen q` aty, erë si i vjen vatrës së shuar,por flakë s` fryn e buzët kinse ende puthenme tjetrën, si brigje pa lumë, pa ujë në mes...
Ashtu më bëhet se po më sheh tash,shtrirë si pasqyrë, pranë e më pranëhonit që na puth sëfundi, dashtit kot,që na thith jetën, që na vdes së gjalli,na mbush me kashtë e na vë jashtë,të trembim tjetrin, si të dalë nga varri...


Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).