Vjeshtë: hapa të zinj ndanë pyllit; minutë e shkatërrimit të heshtur; ball’ i leprozit përgjon poshtë pemës së zhveshur. Mbrëmje e mbaruar me kohë që tash kumbiset mbi shkallët e myshkut; nëntor. Bie një kambanë dhe bariu drejton për në fshat një tufë me kuaj të zinj e të kuq. Nën gëmushat e lajthive gjuetari i gjelbër i nxjerr të përbrendshmet gjahut të egër. Duart e tij avullojnë gjakun dhe hija e murrme dhe e heshtur e kafshës rënkon mes legushës përmbi sytë e njeriut; pylli. Sorra, shkoklohen e zhduken; tre. Fluturimi i tyre i ngjan një sonate plot akorde të shuar e trishtim mashkullor; e pazhurmë shkrihet një re e florinjtë. Pranë mullirit çuna të vegjël ndezin një zjarr. Flaka është motra e atij më të zbehtit dhe ai qesh varrosur nën flokët e tij të purpurt; ose është një vend krimi, ndanë të cilit shkon një shteg i gurtë. Mëlqinjat u zhdukën, prej vitesh një ëndërr në ajrin e plumbtë nën pisha; frikë, terr jeshil, gulçi-gurgull i një të mbyturi: nga hurdha stërpikur me yje peshkatari nxjerr një peshk të madh të zi, fytyrën e ka të marrë e mizore. Zëra nga kallamishtja, burra sherretë, në varkën e kuqe lëkundet ai mbi barkën e kuqe përmes ujrave të akullt vjeshtor, duke jetuar në legjendën e fisit të vet me sytë e gurtë shqyer mbi netë dhe tmerre të virgjëra. I ligu.

Ç’të detyron të rrish pa zë mbi shkallët e rrënuara në shtëpinë e të parëve? E zezë plumbi. Ç’po ngre me ato duar të argjendta tek sytë; dhe kapakët të bien rënduar si të dehur nga opiumi? Por përmes mureve prej guri ti sheh qiell me yje, Rrugën e Qumështit, Saturnin; kuq. Mbi murin e gurtë një pemë e zhveshur me vrundull bie-përplaset. Ti mbi shkallët e shkatërruara: pemë, yll, gur! Ti, një egërsirë blu, që dridhet pa zë; ti, prift i zbehtë që e flijon në altarin e zi. E qeshura jote nëpër terr, e trishtuar dhe e ligë, nga ato që një foshnjë e zbeh në gjumë. Një flakë e kuqe kërceu nga dora jote dhe aty u dogj një flutur nate. O flauti i dritës; o flauti i vdekjes. Ç’të detyron të rrish pa zë mbi shkallët e rrënuara në shtëpinë e të parëve? Përposhtë, një engjëll me gisht të kristaltë troket mbi portë.

O skëterrë e gjumit; rrugica të errëta, kopshtije të murrme. Figura e të vdekurës kumbon lehtë nëpër mbrëmjen blu. Lulëza jeshile sillen rreth saj dhe fytyra e ka braktisur. Ose ndoshta e zbehtë përkulet mbi ballin e ftohtë te vrasësit në errësirën e shkallëve të shtëpisë; adhurim, flakë purpur e dëshirës; duke vdekur fjetësi gremiset mbi shkallët e zeza në terr.

Dikush të braktisi në udhëkryq dhe ti pas sheh për një kohë të gjatë. Hapa t’argjendtë nën hijen e mollëve të gërmuqura. Fruti dritëron i purpurt në mes degësh te zeza dhe nëpër bar gjarpri ndrron lëkurën. O, terri; djersa që bulëzon mbi ballin e akullt dhe në ëndrrat e trishtuara në verë, në pijetoren e fshatit nën trarët e tymosur katran. Ti, qenie gjithë e egër që ishuj të trëndafiltë i përfton magjishëm që prej reve të murrme të duhanit dhe së brendshmi përçon klithmën e egër të një grifoni kur gjuan për shkëmbinj të zinj në det, furtunë e akull. Ti, një metal i gjelbër dhe përbrenda fytyrë e zjarrtë që do të shkojë e këndojë mbi kodrat eshtrash për kohët e errëta dhe rëniet flakëruese të engjëjve. O! Dëshpërim i pashpresë që me klithmë memece rrëzohesh në gjunjë.

Një i vdekur t’viziton. Nga zemra rrjedh gjak prej vetiu dhe në vetullat e zeza struket i pangopur çasti, përballje e errët. Ti – një hënë e purpurt, ndërsa në hijet jeshile të ullirit shfaqet Ai, burri. Ndjekur nga nata e përjetshme.

Origjinali:

- Verwandlung des Bösen -

Herbst: schwarzes Schreiten am Waldsaum; Minute stummer Zerstörung; auflauscht die Stirne des Aussätzigen unter dem kahlen Baum. Langvergangener Abend, der nun über die Stufen von Moos sinkt; November. Eine Glocke läutet und der Hirt führt eine Herde von schwarzen und roten Pferden ins Dorf. Unter dem Haselgebüsch weidet der grüne Jäger ein Wild aus. Seine Hände rauchen von Blut und der Schatten des Tiers seufzt im Laub über den Augen des Mannes, braun und schweigsam; der Wald. Krähen, die sich zerstreuen; drei. Ihr Flug gleicht einer Sonate, voll verblichener Akkorde und männlicher Schwermut; leise löst sich eine goldene Wolke auf. Bei der Mühle zünden Knaben ein Feuer an. Flamme ist des Bleichsten Bruder und jener lacht vergraben in sein purpurnes Haar; oder es ist ein Ort des Mordes, an dem ein steiniger Weg vorbeiführt. Die Berberitzen sind verschwunden, jahrlang träumt es in bleierner Luft unter den Föhren; Angst, grünes Dunkel, das Gurgeln eines Ertrinkenden: aus dem Sternenweiher zieht der Fischer einen großen, schwarzen Fisch, Antlitz voll Grausamkeit und Irrsinn. Die Stimmen des Rohrs, hadernder Männer im Rücken schaukelt jener auf rotem Kahn über frierende Herbstwasser, lebend in dunklen Sagen seines Geschlechts und die Augen steinern über Nächte und jungfräuliche Schrecken aufgetan. Böse.
Was zwingt dich still zu stehen auf der verfallenen Stiege, im Haus deiner Väter? Bleierne Schwärze. Was hebst du mit silberner Hand an die Augen; und die Lider sinken wie trunken von Mohn? Aber durch die Mauer von Stein siehst du den Sternenhimmel, die Milchstraße, den Saturn; rot. Rasend an die Mauer von Stein klopft der kahle Baum. Du auf verfallenen Stufen: Baum, Stern, Stein! Du, ein blaues Tier, das leise zittert; du, der bleiche Priester, der es hinschlachtet am schwarzen Altar. O dein Lächeln im Dunkel, traurig und böse, daß ein Kind im Schlaf erbleicht. Eine rote Flamme sprang aus deiner Hand und ein Nachfalter verbrannte daran. O die Flöte des Lichts; o die Flöte des Tods. Was zwang dich still zu stehen auf verfallener Stiege, im Haus deiner Väter? Drunten ans Tor klopft ein Engel mit kristallnem Finger.
O die Hölle des Schlafs; dunkle Gasse, braunes Gärtchen. Leise läutet im blauen Abend der Toten Gestalt. Grüne Blümchen umgaukeln sie und ihr Antlitz hat sie verlassen. Oder es neigt sich verblichen über die kalte Stirne des Mörders im Dunkel des Hausflurs; Anbetung, purpurne Flamme der Wollust; hinsterbend stürzte über schwarze Stufen der Schläfer ins Dunkel.
Jemand verließ dich am Kreuzweg und du schaust lange zurück. Silberner Schritt im Schatten verkrüppelter Apfelbäumchen. Purpurn leuchtet die Frucht im schwarzen Geist und im Gras häutet sich die Schlange. O! das Dunkel; der Schweiß, der auf die eisige Stirne tritt und die traurigen Träume im Wein, in der Dorfschenke unter schwarzverrauchtem Gebälk. Du, noch Wildnis, die rosige Inseln zaubert aus dem braunen Tabaksgewölk und aus dem Innern den wilden Schrei eines Greifen holt, wenn er um schwarze Klippen jagt in Meer, Sturm und Eis. Du, ein grünes Metall und innen ein feuriges Gesicht, das hingehen will und singen vom Beinerhügel finstere Zeiten und den flammenden Sturz des Engels. O! Verzweiflung, die mit stummem Schrei ins Knie bricht.
Ein Toter besucht dich. Aus dem Herzen rinnt das selbstvergossene Blut und in schwarzer Braue nistet unsäglicher Augenblick; dunkle Begegnung. Du - ein purpurner Mond, da jener im grünen Schatten des Ölbaums erscheint. Dem folgt unvergängliche Nacht.

2 Komente

Faleminerit per te palodhshmen pune cilesore Em! smiley Faleminderit edhe per: kumbis, legushe, shkoklohen, mëlqinja (kjo m'u shpjegua keshtu: lat. berberis vulgaris, e keshillueshme kundra tkurrjes se mitres smiley dhe per burrat sherretë.

E shijova shume po, edhe isha ne kerkim te dickaje te mire si kjo.

Falemnderit, Ajkune!

Melqinja njihet gjithashtu edhe si bime pritese-strehuese e Puccinia graminis L., ose ndryshku i te lashtave. Aty ky organizem kalon dimrin para se te kaloje tek bimesia e kultivuar, per te cilat eshte nje semundje.

Me pelqen qe rimon me Dylqinjen e Cervantesit. smiley

Te shtune te bukur!

Cimi

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).