Zhvoshkur

Më ke shkulur përjashtë, rrëzuar ndanë teje;
Rrëmoj në mes të kokës, me sytë e humbur
nëpër hi, se mos gjej thëngjillin që e ndërron
ngjyrën e zgjatet, përhapet verdhëkuq e blu
ndër kafkë si krimb drite, i mbyllur nga anët,
si kokërrdhok i vockël në shpellën ku njeriu
shndërrohet mbrapsht; rrëmoj mu në mes
të trupit organet akoma prush të majmunit,
zhytur nëpër qime hiri, xixëllonjat e shuara
nga fryma jonë e djersitur, shuar me vesë.

Pemë pa rrënjë, pa fruta, me zogj të fjetur
degëve lakuriq, që i myshk nata me brymë
të zezë, i vyshk ngadalë shkuma e hënës,
Pemë të zhvoshkura, të rëna ndanë tjetrës,
fatin ndajmë bashkë, shtratin edhe frymën.

Heshtur gjuha përplas pas qiellzës kokën,
si i çmenduri mureve të veshur me gomë,
Gojën e ka bërë Zoti për të ngrënë e folur,
E kotë qenkësh ajo kur je ngopur dhe dot
s’ flet; nuk thua dot atë, q’ edhe kur e thua
është e kotë, e tepërt. Çdo gjë është thënë
në këtë botë, çdo gjë menduar nga të tjerë,
Ajme! Diçka po përsërisim sërish e dashur,
me kohë na paskan dënuar të pafaj përjetë.

Trupi i tjetrit, qelitë ku po e vuajmë  bashkë
atë që vetë s’e bëmë. Kuadraturë rrathësh;
gjoksesh, thithash, bebëzash rënë në pus,
që notojnë në dritë aty ku është më thellë,
shtrati qenkësh, gjarpri katror ku mbledhur
kutullaç flemë barkut si rrudha në çarçafë,
trajtat prangat tona janë e rojet vetë jemi...

















Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).