Nga Andrea Gramshi

“Nga lartësia e kësaj piramide na shohin plot dy dekada të mbushura me mizerje”
– një Napoleon Bonapart lokal

Beteja e Piramidës, gjithashtu e njohur si “masakra e Embabehut” u luftua më 11 shtator 2011 midis mbrojtësve të piramidës, të përbërë kryesisht nga arkitektë, artistë dhe intelektualë vendas, qëllimi kryesor i të cilëve ishte të shtyheshin me bërryla për të zënë vend nderi në fushën e nderit nga njëra anë, dhe ushtrisë së rregullt të mamëlukëve lokalë nga ana tjetër. Kjo betejë u zhvillua menjëherë pas fushatës së zgjedhjeve të majit, dhe hyri në histori për arritjet e jashtëzakonshme që shënoi në teknikat e propagandës, auto-sugjestionit dhe manipulimit të opinionit publik.
Vetë Piramida u quajt kështu për shkak të ngjashmërinë e saj me piramidat e Egjiptit, megjithëse këto të fundit ishin realisht shumë larg teatrit të luftës. Rreshtat e mëposhtëm janë marrë nga fjalimi i komandantit të mbrojtësve, i cili nuk i mbijetoi përleshjes.

Vëllezër!

Jemi mbledhur sot këtu në betejën e fundit para Piramidës.

Bëhemi a s’bëhemi 300 shpirt. Në thelb jemi të gjithë frikacakë; bëjmë ç’bëjmë dhe shohim me bisht të syrit njëri-tjetrin. Le ta pranojmë se ajo që na mban këtu, më tepër se trimëria, është ndjenja e turpit: askush nuk do të shihet nga të tjerët teksa ia mbath i pari.

Në mesin tonë ka milionerë në lekë të vjetra, spiunë të regjimit, ish-administratorë fajdesh, komunistë të zhgënjyer, oficerë të liruar, kalimtarë të rastit, keqbërës të rëndomtë. Në mesin tonë gjenden viktima të prostitucionit, nostalgjikë të Enverit, arkitektë në pension, një grusht me toksikodipendentë, dy-tre idealistë, disa kambistë dhe Maks Velo.

Përballë nesh qëndron një ushtri e rregullt prej 4,500 vetësh, e pajisur me fadroma, buldozerë, leje ndërtimi, shkopa gome, leva çeliku, policë bashkiakë dhe të rendit, e furnizuar me ujë me presion, gaz lotsjellës dhe plumba plastikë të fjalës së fundit.

Gjithashtu, kjo ushtri, e cila pret urdhrin për t’iu vërsulur piramidës, mbështetet nga njësi speciale të Gardës së Republikës, të cilat na kanë premtuar se nëse përleshja zgjatet së tepërmi, do ta humbin përqëndrimin dhe do të na qëllojnë padashje me plumba të vërtetë.

Vëllezër!

Armët tona janë të topitura, duart tona janë të dobëta, të pamësuara që t’i mbajnë dhe t’i vringëllijnë ato. Rezervat tona ushqimore dhe gjendrat e prostatës lënë për të dëshiruar. Kemi ditë që s’flemë. Disa prej nesh prej ditësh nuk vënë birrë në gojë, dhe e mbajne shpirtin gjallë vetëm me ujë dhe byrek.

Megjithatë, ne nuk tërhiqemi. Sot ne s’do të heqim dorë nga rënia në fushën e nderit, këtu, në hapësirën publike përpara Piramidës, të cilin deputetët e Kuvendit të Shqipërisë duan ta shndërrojnë në shesh ndërtimi për bythët e tyre.

Shoh teksa avitet kolona e parë e sulmit: njëmijëepesëqind rrogëtarë të veshur me uniforma të shtetit. Janë të pajisur me kaska, mburoja, dieta, leje speciale, veshje antiplumb. Ne nuk kemi as mburoja, as armë; për të qenë fare të hapur, vapa e këtyre ditëve na ka fishkur së tepërmi, barqet na janë rrudhur, pantallonat po na bien.

Edhe pse ne, shqiptarët e vërtetë, sot më sot se kurrë jemi me brekë nëpër këmbë, edhe pse xheli i flokëve të Kreshnik Spahisë nuk do të na i zëvendësojë kurrë brekët, ne vazhdojmë të qëndrojmë sot këtu, të pakët në numër, por krenarë.

Ajo që na dallon nga vandalët patriotikë që kemi përballë është krenaria. Jam krenarë për ju, djema. Maksi, a të kujtohet kur shkarravite me qymyr një shtojzavalle pa sutjena në muret e burgut të Spaçit? Ajo më kujtohet edhe sot. Për këtë jam krenar. Ishte një skicë mjeshtërore. Falemnderit Maksi. Jam krenar për ty.

Pas njëmijëepesëqind tarzanëve të përzgjedhur nga komisariatet më ekzotikë të policisë të Shqipërisë, aviten aradhat e të fortëve lokalë, konsulentëve ndërkombëtarë, shefave të kabinetit, studiove të dizajnit, firmave të konsulencës, sipërmarrjeve të ndërtimit. Mburojat i kanë thurur me dhëmbët e klientëve të tyre. Secili mban në dorë skeletin e buxhetit të postit ku ka shërbyer. I lyer me ar, i lëmuar më së miri, ky skelet përbën ilustrimin më të mirë të fatit të vendit mbi të cilin këta zotërinj derdhin pa kursim talentet e tyre.

Dikush më thotë të mos flasim kot se këta zotërinj të talentuar nuk ia vënë veshin kurrkujt. Në fund të fundit, si mund të ta vënë veshin ata, që para se të ndezin trurin duhet t’i kërkojnë fjalëkalimin doktorit? Ata që thanë që firmat piramidale sjellin zhvillim? Që kush mbron piramidën është komunist? Që kush e shemb është demokrat? Që bjerini legenit, se i bini bukur? Si mund të mposhtësh njerëz të tillë?

Jua them unë sesi. Do t’i mposhtim me elegancë. Që në krye të herës, beteja jonë do shkëlqejë nga eleganca. Në çastin kur do na afrohen policët, të paktën një të tretën prej nesh, kryesisht invalidë dhe pleq, s’do t’i mbajnë gjunjët. Rënia e kaq shumë njerëzve përtokë, përveçse tejet prekëse, elegante dhe paqësore, do të çudisë policët dhe do të sensibilizojë edhe më tej faktorin ndërkombëtar.

Pas këtij akti suprem, një e treta jonë do t’ia mbathë nga sytë-këmbët. Mos harroni se në gjirin e atyre që mbrojnë Piramidën fshihen ish-spiunët e regjimit, komunistët, narkomanët, hajdutët e vegjël; askujt prej tyre s’ia ka ënda ta njohë nga afër policinë e rendit demokratik. Ikja e rrëmujshme e këtyre individëve do shkaktojë pështjellim, shkelje këmbësh dhe piskama ndër rradhët e Renea-s, pikërisht në çastin kur këta të fundit bëhen gati të na marrin krahët.

Nëse ju më thoni se në këtë pikë rradhët tona janë rralluar së tepërmi, se armiku shtohet gjithnjë e më shumë, se populli është i trashë, dhe se Piramidës i ka ardhur fundi, e keni gabim. Një e treta e fundit e ushtrisë tonë, ajo që ka mbetur në këmbë dhe që marshon përpara drejt vetëflijimit, do të përdorë në këto çaste vendimtare armën e saj të fundit: forcën e argumentit! Ja, më duket se e kam para syve Maks Velon që argumenton i vetëm kundër 30 policëve dhe i mund, një ish-oficer nga Lushnja vë përpara tetëmbëdhjetë fadromistë me forcën e fjalëve, një arkitekt heroik, por thuthuq vihet përfund nga rromuzet e mbi dyqind policëve bashkiakë, ndërsa pak metra më tej një nanë nga Zadrima mahnit shkallët e Piramidës me oratorinë e saj.

Pikërisht në çastin kur mbrojtësit e monumenteve të kulturës mendojnë se kanë fituar davanë, armiku do hedhë në sulm armën e tij vdekjeprurëse: batalionin e shenjtë të grupit parlamentar. Të armatosur me karrike, vazo lulesh, kode zgjedhore, I-phones, xhaketa Armani, Tuaregë, protokolle stabilizim-asociimi, muskuj të skalitur në palestrat më të shtrenjta të Tiranës dhe retorikë të stërholluar, ata do të bëjnë përpara me besim të patundur tek vetja.

Por, të dashurit e mi, mos i kini frikë! Maksi, ka mundësi ta lësh mënjanë atë pikturën tënde të mallkuar kur flas unë? T’i kthehemi përballjes sonë të pashmangshme me deputetët.

E dini ç’do ndodhë kur të ndeshemi me ta?

Epilog

Vëllezër, ju e dini se ç’do të ndodhë. Zotërinjtë deputetë do të hapin rrugë, sepse janë vëllezërit tanë. Janë pjesa jonë më e mirë. Kurse ne jemi po aq të ndershëm sa ata. Po aq të varfër. Po aq të duruar, po aq kokulur. Ashtu si ata, ne nuk kemi vjedhur asgjë. Ne nuk kemi vjedhur vota, as dhjetë, as nëntëdhjetëedy, as nëntëdhjetëenëntë. Ne nuk themi se fajin e ka Saliu. Ne nuk themi se Rama është e vetmja rrugë. Ne nuk themi se Shqipëria është “destinacioni më i mirë turistik në planet”. Ne, zotërinj, në fund të fundit, thjesht nuk duam që bota e paditur të gëlltisë objekte të paidentifikuara lundruese në brigjet tona. As nuk duam të ushqehemi vetë me to.

Megjithatë, vëllezër dhe motra, lejomëni një fjalë të fundit. Nëse punët shkojnë keq, siç ka shumë gjasa të shkojnë, harroni ç’thashë më lart, dhe përgatituni për një dru të mirë.

1 Komente

 Shume i bukur

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).