Fletë ditari 13 – Një vdekje vere

27/07/2010

Një vdekje vere


Arbër Shtëmbari

E keni marrë vesh? Ka vdekur babai i Benit, një mikut tonë. Babain e tij e quanin Lame dhe ishte me padyshimin më të vogël – njeri i shkëlqyer. Më erdhi vërtet shumë keq kur ma thanë.

Rreth orës 9 të mëngjesit, diku në Kombinat, para hyrjes së një parafabrikati, dikush ngjiti në mur lajmërimin e vdekjes dhe orën e varrimit. Ndoshta Lamja s’kishte pasur mundësi të bënte një foto prej vitesh, por familjarët e të ndjerit nderin ia kishin bërë: kishin ngjitur te lajmërimi një foto të tijën, që duhej të datonte mbi dhjetë vjet më parë. Kishte dalë i buzëqeshur, me një krah mbështetur te televizori “Grundig”, që djali ia kishte sjellë nga Gjermania. “Grundigu”! Ishim mbledhur ne, fëmijët e lagjes, rreth “Grundigut” të Lames në ato vite të para të demokracisë dhe, me sy të mëdhenj përpara tij, kishim përtypur plot habi ngjyrat e para televizive, ndërkohë që komshinjtë vinin njëri pas tjetrit dhe hidhnin nga një pesëqindshe duke uruar: “Ta gëzosh televizorin, o Lame!”. “Gjermoni di t’boj televizor. Grunding mër vlla. Edhe kur e thu, t’mush gojën plot”, e kishte për zakon t’i mburrej Lamja gjithë klientëve të tij. Ah po, Lamja ishte tregtar. “Unë jom tregtar i nershëm mër dak, jom njerëzor me robt, se e kontrolloj unë mallin, s’më kontrollo ai mu”, thoshte ai shpeshherë me humor.

Një mëngjes më parë ai kishte dalë prej shtëpisë herët, rreth orës 5 të mëngjesit, për të shkuar pranë tezgës së tij, te Tregu i Madh. Bënte freskët. Kishte veshur një kanatiere të bardhë, një palë pantallona kostumi, pa rrip. Kishte mbathur edhe një palë shapka.

Me të mbërritur, kishte filluar të nxirrte mallin; fruta e zarzavate, ndërkohë që të tjerët, përkrah tij, kthenin ndonjë kafe më këmbë. “O Lame, po pije një kafe, o derëbardhë!”, i kishte thënë një koleg. “Jo, jo; se jom me tension”, i ishte gjegjur ai. (Në fakt, Lamja me origjinë ishte korçar, por atij i pëlqente theksi i Tiranës. “Mu Tirona më ka hy n’zemër që ahere kur bona ushtrinë ke tanket në Zall-Herr. Plus që e kisha edhe ftyrën si tirons, içik skiçe, jo si rreth, a kupto ti; më shkote”. Kjo çështja e fytyrës skiçe apo si rreth për ata nga rrethet, kishte ngjallur jo rrallëherë edhe debate në pallat, por të gjithë e dinin që ai kishte një zemër të bardhë e askush s’kishte ngritur dorë ndaj tij.)

Teksa sistemonte në tezgën e tij domatet dhe kastravecët e sapospërkatur me pikla uji me një shishe kola me një si vrimëz në tapë, Lamja ndoshta mendonte : “Ç’tension! Unë s’kam vujt kurrë nga tensioni!”. E vërteta ishte krejt tjetër. Dy netë më parë, pasi kthehej nga një ditë e ngarkuar pune, një telefonatë i kishte prerë hovin për në shtëpi. “Babi, babi; jam Beni. U bëre gjysh, o babi.”. Atij i ishin prerë gjunjtë. “Gjysh?”. Djali i tij, Beni, në Gjermani prej vitesh, i martuar vetëm një vit më parë, po i jepte lajmin e madh, se ishte bërë me djalë. “Po me jetë të gjatë, o bir!”, i kishte thënë ai të birit me sytë të përlotur. “Po kur do vini këtej, o të keqen babi? Se e di ti, mami tani do të luajë mëndsh nga gëzimi. U bëmë familje e madhe tani, o babë.”

I biri i tha, se do të ktheheshin shumë shpejt, ndoshta dhe pas një muaji, sapo që nusja dhe bebi të merrnin pak më shumë forca. Lamja nxitoi hapat për në shtëpi. Shkallët i ngjiti dy nga dy. Hapi derën, por ajo ishte mbyllur. Trokiti me sa i zuri dora. “Erdha, erdha !”, u dëgjua përbrenda. Nervoz, teksa fshinte lotët e gëzimit, ai po ziente jashtë dere prej padurimit “Po hë moj, se na hëngre me këta drynat !”. Trak ! Dera u hap. Ajo e kuptoi menjëherë, se kishte ndodhur diçka. Mbi faqet e tij lotët shkëlqenin ende. Ai e kapi në qafë. “U bone gjyshe!”. “Gjyshe?”. “Po mi, po ; gjyshe, se u bomë me një nipçe të bukur”. Asaj iu drodhën buzët. Ra në krahët e tij dhe e përqafoi fort, siç nuk e kishte përqafuar prej çvitesh s’mbahej mend. “O shpirti mamit, o zemra mamit, pse s’të kemi këtu… po si është bebi? Me shëndet të plotë? Po nusja, si është?”, pyeste ajo me buzët që i dridheshin. “Janë shumë mirë dhe do të vijnë së shpejti. Do lyer shtëpia tani, se kemi sebep.”. “Po ça shtëpie, o Lame dhe ti, prit se kemi hall tjetër tani”.

Qëndruan përqafuar për disa çaste dhe qanë të dy, duke buzëqeshur.

Diku pas nate, atij i kishte dalë gjumi. Ishte ngritur duke u kollitur. Kishte shkuar në banjë. Ishte parë në pasqyrë. Sa ishte plakur ! Ai djaloshi bukurosh, që dikur kishte bërë për vete vajzat më të bukura të kryeqytetit teksa endej me motor duke sfiduar vetë kohën, tani, në ato rrudha në ballë, numronte vitet që kish lënë pas. Ndjeu një si të therur në gjoks. I hodhi ca ujë të ftohtë fytyrës dhe shkoi të shtrihej sërish në shtrat. “Mirë je?”, e kishte pyetur ajo. “Mirë, mirë, po më çan këtu në gjoks. Do të jem ftof rrezik.”.

Pa fjalë, ajo u ngrit dhe mori nga kuzhina. Kur u rikthye disa minuta më vonë, në një dorë shtrëngonte poshtë një gote të mbushur plotpërplot më ujë, një aspirinë, ndërsa në dorën tjetër, kishte mbështjellë me një cohë të lehtë një tjegull të nxehtë. “Ça janë këto mi gru?!”. “Pije këtë njëherë dhe fute në gji këtë tjetrën”, i kishte thënë ajo, e shqetësuar. “Ça o kjo?! Po kjo të djeg ! Je në terezi ti !? Nga e gjete këtë tjegllën e nxeftë tani në pisk të vapës?!”. “Fute, ore në gji të të ngrohet shpirti”, i ishte hedhur ajo me hakërrim.

Donte s’donte, Lamja kishte pirë me fund gotën e ujit bashkë me aspirinën dhe kishte ngjeshur në gjoks tjegullën e nxehtë. Djersët i kishin shkuar palë-palë. Po s’kishte thënë gjë. “Ishalla bohem më mire!”, i kishte thënë të shoqes, “se me ju gratë gjithçka osht fifti fifti”. “Ça është?”, pyeti ajo. “Asigjo. Notën”, ishte kthyer ai në krahun tjetër, duke tërhequr çarçafin. Gjoksi i dhimbte. “Po bo efekt”, mendoi. Ai nuk e kishte fshehur kurrë mendimin, se “gratë ca gjona i dinë më mirë se burrat”.

Kishte fjetur.

Në orën pesë të mengjesit, lehën qentë. Ai u mbath e iu drejtua sërish tezgës së tij.

Si gjithmonë, rrugën pëlqente ta bënte në këmbë. Fresk, qetësi, atij i pëlqente të përgjonte qytetin tek zgjohej. Mendimet i silleshin përqark në kokë: “Kur të vijë djali me nusen dhe nipçen, do të shtrojë një darkë të mirë jashtë Tirone. Madje, edhe kafen anej do ta pijmë. Se kafja e mirë pihet jashtë Tirone… E po, u bona gjysh ene unë. Si t’i them çunit të më thërrasi tani, gjysh? Apo babë? Babë më mirë? O babë, ma shif çik çunin se po iki në punë! Jo, jo s’shkon babë. As babe. O gjyshi, më trego një përrallë. (qeshi me vete). Ta hajë gjyshin atë dorën e vogël, o ylli i babës…dreqi e mori…gjyshit.”.

Do të kalonte trotuarin, kur befas ndjeu një të therur në gjoks. “Ouuuu!”, kishte bërtitur me sa kishte pasur në kokë. “Mos mër…”, kishte shtrënguar fort në krah të zemrës. Sytë i ishin zbehur. Brenda pak sekondash ishte shtrirë përtokë. Kur kishte hapur sërish sytë, kishte parë vetëm qiellin. Blu e kthjellët mëngjesi. “O Beni i babit! Po nuk ikën babi pa të parë ty, jo!”.

Ishte munduar të ngrihej sërish, ishte zvarritur disa metra për t’iu afruar semaforit aty pranë, por, si për çudi, asnjë makinë nuk shkonte asaj rruge atë mëngjes. Kishte zgjatur dorën në xhep atëherë dhe kishte mbërthyer celularin. Instiktivisht, duke kërkuar mollëzash gishtërinjsh, kishte arritur t’i binte numrit të parë në listë, atij që ai e kishte regjistruar me “AaaaaBeniIm”. “Hë mo, babi, ça ka? Pse kaq herët?”. Ai s’mundi dot t’i thosh një fjalë. Sërish një e therur në zemër, por kësaj here…

… Varrimi ishte caktuar në orën dy mbasdite. Atë mëngjes u mblodhëm dy – tri shokë dhe vendosëm që t’i shkonim për ngushëllim familjes së Benit.

FLETE DITARI 13 – Nje vdekje vere (pjesa e dyte)

Arbër Shtëmbari

Në orën dhjetë pa dhjetë, para një parafabrikati diku në Kombinat filluan të rreshtoheshin njëra pas tjetrës makinat e mortit, fytyrat e ngrysura të burrave, fjalët nën zë të grave shamizeza, fazzoletat e hundëve përtokë dhe lehjet e qenve të lagjes.

Shoh të më afrohet një djalë, aty tek të tridhjetat. «Hë mo, Arbër, si je? S’po më njeh ?!», më pyet ai. Fytyra e tij më thotë diçka, por…ngre supet. “ Jam Altini…”. “O, Altini ! S’të njoha fare, more !”

Rrokemi në qafë. “Po sa vite u bënë, Altin, që s’shihemi? Dhjetë? Pesëmbëdhjetë? Ku ke qenë gjithë këtë kohë?”. “Eh, more Arbër ; u bë sebep një vdekje që të takoheshim!”

Dhe më tregon, sesi në vitin 1999 ai ishte larguar drejt Sllovakisë, por atje nuk i kishte ecur. Prej Sllovakisë kishte shkuar në Gjermani, por, sërish e kishte pasur të pamundur të instalohej. “S’arrija dot të bëja dokumentet. E vetmja zgjidhje ishte të martoheshe me një gjermane. Por, nuk e di; s’e bëja dot atë gjë.”. Nga Gjermania, kishte arritur të siguronte një vizë prej të afërmëve të tij për në Kanada. “Nuk kisha kokrrën e lekut! Fati im i madh;  në dhomë atje në Gjermani kisha një çun nga Kukësi. Siç kishte emrin, ashtu ishte; flori. Më dha lekë borxh dhe më tha: nisu, vëlla; kur t’i kesh, m’i kthe. S’ia harroj kurrë.”

Altini tani jetonte në Kanada, me dokumente të rregullta. Punonte në një restorant diku në Vankuver. “Nuk e di si është andej nga ty, por aty ku jam unë, në Kanada, komuniteti shqiptar është rregulluar mirë. Janë njerëz të mire; kanë ardhur çuna dhe goca me shkollë; ka shumë prej tyre që punojnë nëpër Banka; të tjerë, ja, kështu, si unë, nëpër restorante. Kemi reputacion të mirë. Sigurisht, pyll pa derra nuk ka. Del dhe ndonjë budalla…”.

Altini ishte kthyer në Shqipëri për një arsye të caktuar; “kam njohur një gocë në facebook. Ajo është nga Durrësi; njeri i mirë, familje shumë e mire. Tani jemi njohur edhe familjarisht. E ke parasysh; i kena bo respektet, dhe tani, nuk e di, ka mundësi që të kemi edhe ndonjë fejesë nga gushti”, më thotë, pa e fshehur kënaqësinë.

Një pëshpërimë amplifikohet ngadalë, derisa shpërthen në disa të qara të mbytura. Mamaja e Benit shfaqet në hyrje të shkallës, ndërsa katër – pesë gra të tjera e mbajnë prej krahësh. Të tjerë afrohen drejt saj. Krijohet një farë komiteti pritës. “Çfarë po ndodh?” më pyet Altini. Shohim një veturë të zezë që rrëshket ngadalë dhe ndalet përpara hyrjes. Dikush, nga jashtë, hap derën e pasme të veturës, ndërkohë që mamaja e Benit lëshohet prej krahëve të të afërmëve në drejtim të veturës…Të qara pafund! Ngashërime. Burrat mundohen ta ngrenë prej krahësh… Nga dera e pasme e makinës del Beni, përqafohet fort me të ëmën… Lot! Kudo lot…

“Beni! Beni!” i thotë një mesoburrë, që ndërhyn mes tyre, “Lëri këto tani! Hajt, merre mamin! Lëri, pra, lotët! Bëhu burrë, se s’ka lezet”.

“O babi! O babi! Si s’më prite, o babi!”. Ai shkëputet, shkon drejt murit ku është fleta e lajmërimit të vdekjes, puth foton e të atit. Ndërkohë ndërhyjnë edhe disa burra të tjerë. E marrin prej krahësh, “Beni! Beni; bëhu i fortë tani!”

Ngjiten lart, në katin e dytë.  “Paska ardhur Beni nga Gjermania sot.”, më pëshpërit Altini.

Afër shkallës së tretë, mes qindra këmbësh, endet një këlysh. Është  fare i vogël, i murrmë, i rrjepur gjithanësh, që kujis duke çapitur putrat e pista në pluhur.

Duke marrë për nga shtëpia e Benit, pa u futur në hyrje, takojmë Klodin. Cigaren në buzë, celularin dhe çelsat e makinës në dorë. “Ou; paska ardhur diaspora! – dëgjohet të na thotë teksa na afrohet, duke buzëqeshur. E takojmë. Ai na jep një goditje të lehtë në kokë me cepin e ballit. “Klodo; s’paske heq dorë nga këto takimet me brirë ti?!”, i thotë Altini. “Këtu, më vlla, jo brirë, po këtu duhet me pas kthetra më plak. Është kohë e vështirë».

Ngjitemi të tre lart. Dera e shtëpisë së Benit, e hapur. Dera e fqinjit përballë, e hapur. «Burrat këtej » – na thotë një grua, duke në bërë shenjë për të hyrë nga fqinji. «Kanë ardhur shumë, nga disa anë të Shqipërisë, prandaj edhe Shpresa, fqinja, hapi derën e shtëpisë për të pritur njerëzit. « Kush e bo kët jashtë shtetit, Arbro!» – më thotë Klodi.

Hyjmë…

FLETE DITARI 13 – Një vdekje vere (pjesa e tretë)

Arbër Shtëmbari

Në hyrjen e dytë, në katin e tretë, në apartamentin 13, një dorë e fuqishme plot kallo të gurosura pllakë-pllakë mbi gishtërinj të plakur, hapi rubinetin e dushit. U dëgjua një zhurmë e thellë, që përbrenda tubave një si fishkëllimë dukej si të vinte prej së largu, nga një botë e nëndheshme dhe e panjohur. Pak më pas, currilat e parë të ujit, të ftohtë në fillim e, më pas, tepër të nxehtë, u derdhën mbi trupin tij. Mbylli sytë dhe priti derisa uji të shkiste mbi tërë lëkurën e tij. I dha një të fshirë me pëllëmbë syve dhe u përkul të kapte një nga shampot përtokë. Picërroi për një çast sytë para tyre. Kë të zgjidhte? Ai s’e kishte mësuar kurrë se cilën duhet të përdorte për flokët dhe cilën për trupin. “Creme Oil Shower” apo “Nivea for men, energy”? “Hair repair mit avocadosmilk” apo “Douche soin de beauté”? “Hmm, ça ere ka ky me krem?!”, e hapi dhe thithi fort aromën, që, sakaq, i dhuroi një buzëqeshje. « Qënka me erë çumçakizi!». Derdhi ca në të thellë të pëllëmbës dhe e shkoi mbi flokët e bardhë. «Vdiq dhe Lamja i shkretë!», mendonte duke fërkuar flokët dhe trupin.

Iu kujtua sesi në vitin 1968, duhet të kishte qenë janar, diku në Fier ata ishin njohur sëbashku gjatë një stërvitjeje tankesh: Ai, adjutant i Ministrit të Mbrojtjes, Beqir Balluku, kishte mbërritur në bazë diçka më përpara se shefi i tij. E kishte pritur komandanti i Batalionit. «Dëgjo, shoku Misto! Beqiri do të mbajë një fjalim në Shtëpinë e Kulturës në Fier. Na dërgoni nja dy ushtarë shembullorë, po të jenë edhe një çik të pashëm. Meqë është stërvitje e përbashkët, merrni një nga ata të batalionit të Tiranës, një nga këta që keni këtu».

Dhe mbledhja e oficerëve të Garnizonit të Fierit u bë. Masive. Luftarake. Pas fjalës që mbajti Ministri, pasi folën edhe disa oficerë madhorë, fjala iu dha në fund edhe ushtarit Lame Koçiu. Nga fundi i sallës, pas oficerave, u ngrit një djalosh trupmadh, me kapotën e dimrit të prerë dy gishtë poshtë. Në podium ai foli pa letër. Po sa bukur ! Rrjedhshëm., me argumente. Ministrit i kishte bërë përshtypje theksi i folësit: njëherë i kishte tingëlluar si një theks puro tiranas, njëherë i ishte dukur si një theks korçar. «Ne, shoku Ministër, do t’i zbatojmë detyrat e ngarkuara një më një» Salla ishte ngritur në këmbë, me duartrokitje.

Nuk thonë kot, që rastësia është mbret i botës. Shumë vite më pas ata jetonin sëbashku në të njëjtin parafabrikat, diku në Kombinat… Nga rubineti erdhi një krëkëllimë e sforcuar… Mbajti vesh…, « ncncnc; maskarenjtë! More, po kush është ky bir kurve që e fik pompën?!» Me kokën gjithë ujë dhe me trupin gjithë shkumë, ai u çapit, duke sharë nëpër dhëmbë, mbi pllakat e ftohta, deri te peshqiri i varur pas dere. Pastaj hapi pak derën, «O Moza, më sill një palë mbathje!» Një dorë i zgjati, sakaq, një palë të mbathura të bardha. «Ta fikën? », pyeti ajo. «Na fikën, thuaj», iu gjegj ai.

Në hyrjen e Lames ai u ndal pak sekonda te një lajmërim vdekjeje ngjitur lart në mur. «Eh, o Lame!», psherëtiu. Dhe mori shkallët për në katin e dytë.

Në krye të shkallës dy djem, mbështetur pas murit, e drejtuan për nga fqinji, aty ku ishte improvizuar dhoma e burrave. Hyri. Në dhomë pa të ulur trembëdhjetë burra. Ai i dha dorën me radhë të gjithëve, duke shqiptuar të njëjtën fjalë, « Ngushëllime!» dhe shkoi e u ul pranë tre djemve që ishin ndenjur njëri pas tjetrit pranë dritares. “Ehhh !…”, psherëtiu, sikur të kishte dashur të hapte bisedën. “Na edhe la Lamja, o shokë!”.

Në hapësirën e dhomës velloja e tymit të cigares, që ishte stacionuar brenda saj, bezdisej herë pas herë nga një grup mizash që vinin rreth e përqark. “Eh, i ziu Lame ! Iku shpejt! Shpirt njeriu ishte!”, foli dhimbshëm njëri prej burrave aty në dhomë. “E kam pasur shokë pune. Shisnim bashkë. Ka qenë i mbbbrekullueshëm”, tha, duke e shoqëruar “b”- në me një gjest të thatë duarsh. “Epo, ç’është jeta?”, ia preu tjetri, që tymoste diku më tej, “Ja, si kjo cigarja është ; e ndez, taaak ; e pi dhe ajo harxhohet ! Dhe ç’mbetet pastaj? Ja, ky hiri mbetet”, tha duke shkundur cigaren në tavëll.

Hodhi një vështrim nga të tjerët përfund dhomës dhe, duke i ngulur sytë diku, foli sërish : “Po ju, o çuna, të familjes jeni?”. “Jo, jo; ne jemi shokë të Benit”. “Këtu rrini ju?”. “Jo, jo; unë rri në Kanada; ky rri në Francë…”. “Kurse unë rri këtu ke Parku”, ndërhyri Klodi. Ai që tymoste vazhdoi, “Beni i shkretë! Kishte ardhur mbrëmë nga Gjermania. E ka nusen me foshnjën e sapolindur akoma në spital. Hall këtej, hall andej!”.

Ndërkaq, në bisedë futet një grua: “Shokët e Benit jeni ju? Hajdeni te dhoma; jepini lamtumirën të ndjerit!”.

U çuam dhe morëm për nga apartamenti i Benit. Në korridor, mbi një lavatriçe, disa foto të hedhura shkarazi. Në një ambient dukshëm spitalor, Beni, e shoqja, dhe një beb fare i vockël, prush i kuq, me flokë sterr të zeza. “Paska lindur me flok!”, më pëshpërit Klodi

Në kuzhinë dëgjoheshin të flisnin disa plaka, veshur me të zeza, që rrinin rreth e rrotull arkivolit. Të tjera gra vajtonin me vargje. Diku në qoshe, një ventilator bardhë e blu rrihte ajrin.

I dhamë dorën një për një të moshuarave, më pas – të ëmës së Benit mes syresh, i ngushëlluam të gjitha. Teksa bëheshim gati të dilnim, një dorë e lehtë më ndalon e më thotë: “Qëndroni pak pranë arkivolit; prekeni pak arkivolin.”. Altini më hedh një shikim të çuditshëm. Kthehemi drejt arkivolit dhe mbështesim njërën dorë mbi të. I ndjeri, Lamja, dukej brenda tij sikur flinte.

Në orën dy pasdite karvani mortor ishte gati. Mes lotëve, familjarët zbritën arkivolin. “Si do shkojmë te varrezat?, më pyet Beni, por pikërisht në këtë çast afrohet një autobus. Hipim edhe ne. Kombinat-Sharrë: as pesë minuta. Ulemi aty nga fundi. Para nesh, dy gra. “Po si iku Lamja ashtu?!”. “Eh, iku, iku!” “Ishte alamet burri!” “Eh, iku, iku!” “Po të vdesë tjetri kot fare!” “Eh, iku, iku!”…

Klodi, përkrah meje, ndez një cigare. Nuk vonoi as një minutë, kur u dëgjua diku përpara: “Ooo, kush e nezi at’ cigare?! Fike cigaren, or çun!”.

Në pasqyrën e mesit, ngërdheshja në fytyrën e shoferit shprehte zemëratë. Qetësisht Klodi hapi kutizën e varur në shpinën e sediles që kishte përpara dhe filloi të fikte cigaren. “Klodo, kujdes, se e ke plot me pislliqe. Ke për t’i vënë zjarrin kështu”. “Pa merak, daku”.

Ai hodhi cigaren brenda dhe mbyll kutizën. Prej saj nuk vonoi, dhe një erë tepër e rënde, e shoqëruar me një tym të zi, filloi të kundërmojë në tërë autobuzin. Prej së largu dëgjohet sërish zëri i shoferit: “O çuna; ça po boni mo vëlla!”… “Iku Lamja, kot fare, burrë i mire!” “Eh, iku, iku!”… ‘Lamj… moj, ç’është kjo erë? Or çuna, po na digjni, ou, ou”.

Pikërisht kur një flakë e vogël filloi të nxirrte kryet prej kutizës, një dorë e ashpër erdhi nga pas, e shqeu, grushtoi fundërrinat në zjarr dhe i flaku përtokë duke i shkelur më pas me këmbë. “Ooo, ça po bëhet me?”, bërtiste shoferi. “S’ka gjo, s’ka gjo, vazhdo shoku, u sqaru këtu” iu përgjigj dikush nga prapa.

Autobuzi mori kthesën për në Varrezë. Diku autobuzi ndaloi dhe nisëm të zbresim një nga një. Shohim shoferin, kurioz, të shkojë drejt fundit të autobuzit.

Ne ndoqëm të tjerët, të cilët u ndalën rreth një grope të sapohapur. Diçka më larg gjerdeshin të flakura dy – tri lopata të ndotura me baltë, që dikush kishte hedhur rrëmujshëm. Mblidhemi të gjithë sëbashku. Në këto çaste afrohet edhe arkivoli. Në çdo fytyrë dhimbja lexohej qartë. Një burrë pak i moshuar, me një letër në dorë, me zë të përvajshëm lexon nekrologjinë e të ndjerit, “Të dashur familjarë të Lames ! Të nderuar pjesëmarrës ! Jemi mbledhur në këtë ceremoninë mortore për t’i dhënë lamtumirën e fundit…”

Fjalimi ishte shumë prekës. Çuditshëm, pranë nesh qëndronin edhe disa fëmijë romë me ca shishe plastike coca-cola të mbushura me ujë. “Po këta?!”, më pyet Altini. Sakaq, i shoh fëmijët me habi. Njëri prej tyre më pëshpërit “për pastaj, për pastaj”. Habitem.

“…I paharruar qoftë kujtimi i tij !”, e mbyll fjalimin zotëria, ndërkohë, si në kor, të gjithë ia kthejnë : “T’i rrojnë fëmijët!”. “Mor jevg muti! Këtu e gjete të më vjedhësh ti mua?!”.

Të gjithë kthejmë kokat drejt atij që kishte folur. Dhe, ç’të shikojmë?! Shohim një burrë trupmadh, që me një dorë mbante kapur prej qafe një nga ata fëmijët me shishe uji dhe, me dorën tjetër, e qëllonte me sa t’i hante dora ! Ndërhyjnë disa gra. Menjëherë pas kësaj situate të pazakontë, filloi shoqërimi i arkivolit, mes lotëve, për në banesën e fundit.

Shoh Benin në një çast të zbehet. Plotësisht i dobët, ai filloi të rrëzohej ngadalë…Menjëherë  disa burra e mbërthejnë krahësh, “Beni, Beni; mbahu! Ç’bën kështu! Bëhu i forte!”. Ai përmendet, kthehet në krahët e së ëmës dhe mbyten në lot të dy.

Pas të tjerëve, Altini, Klodi dhe unë hedhim edhe nga një grusht dhé. Dheu ishte i njomë, i butë. Vinte era tokë.

Mbasi mbaron procesioni funeral, marrim të kthehemi drejt autobuzit, kur ja tek shfaqen sërish fëmijët e vegjël me shishe uji. “Xhaxhi, xhaxhi ; laji duart këtu !”, i thotë njëri prej tyre Altinit. Altini lan duart dhe, i buzëqeshur, i drejtohet fëmijës : “Faleminderit !”. Ndërkaq  vocërraku zgjat dorën e vogël, të hapur maksimalisht, dhe i thotë: “Pesëqind lekshin tani!”.

Kthehem në shtëpi. Freskohem. Ulem një çast dhe sjellë ndërmend gjithçka kishte ndodhur. Marrë laptopin mbi gjunjë, në një faqe të re Wordi, shkruaj “Fletë ditari 13”. Shtoj “Një vdekje vere”.

Një vdekje vere! Të vdesësh nën rrezet e diellit, në verë!

Çfarë kontrasti!

Fund

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).