28 janar 2010, Tiranë

(Në oborrin e një institucioni të rëndësishëm shtetëror)
Pa hyrë ende mirë brenda ndërtesës, që në shkëmbimet e para me personelin, ndjen që ka diçka të çuditshme në këtë mes. Teksa përpiqesha të hapja portën kryesore të institucionit, dëgjoj nga pas një thirrje kategorike “ej, ku shkon ti mër?”. Kthej kokën. Një zotëri i mbështetur pas një muri, duke thithur një fund cigare dhe me dorën tjetër në xhep më vështron ashpër “Ku vete kështu?”. Aty për aty preferova, për mirësjellje, të mos t’i ktheja përgjigjen e parë që më shkoi ndërmend, por, duke treguar me kokë nga porta kryesore, iu gjegja “Unë po…”. “Aaaa mirë, mirë, shko shko” ma kthen zotëria. Marr për nga shkallët drejt portës kryesore kur dëgjoj sërish zotërinë: “Ej, po për pronat je ti?”. “Jo” ja kthej, “jam për..”. “Ah je për…dakort, dakort” më ndërpret dhe aludon sërish me kokë drejt një drejtimi të pacaktuar “e po mirë, vazhdo, ja aty hyr, hyr”.



Ora 09 e 15.

Jam ulur në një sallë të vogël, që duket si një nga ato klasat e varfra dhe të ftohta të gjimnazeve të dikurshëm, me tavolina të gjata të drunjta dhe karrike të rreshtuara ngjiturazi njëra pas tjetrës. Në krah të rangjeve të tavolinave ndodhet një si tip banaku i vockël ku ngjeshen supet e imta të dy grave të reja të personelit të recepsionit. Janë Xhevrija dhe Dhuri’ që në pamje të parë të kujtojnë pak personazhin e dordolecit dhe atë të druvarit prej teneqe tek “Magjistari i Ozit”.
Afrohem tek recepsioni ku dy zotërinj të moshuar, njëri me kapele republikë në kokë, tjetri me flokët e bardha pak të rëna, kanë mbështetur bërrylat dhe diskutojnë me zë të lartë më njërën nga punonjëset. Ata shtrëngojnë fort në duar ca dokumenta ku dallohen qartë firmat e shpejta mbi ca “Republika e Shqipërisë” në blu Kine.
-O Dhuri, aman të keqen, po mi gjej ato që kam…kam nja dy javë që ti kam dhënë, se s’kam fuqi të vij përditë këtu.
-Po të kam thënë njëqind herë mo zotëri, po ti s’merrke vesh fare, ato do dalin pas tre javësh, ça të të bëj unë ty që s’merr vesh ti? S’ta kam unë fajin që s’kupto ti.
-Po shih se ti më the që dalin shpejt ato dokumentat. Tani u dashkan tre javë?
-Po ta thash mër zotëri, ta thash që ndonjëherë edhe vonojnë. A ta thash apo jo ?
-Po s’i vjen turp mi, që na flet kështu, ne mund të ishim babai yt, -ja pret tjetri.
-Po mo po, babai im, babai im…eee ëhë...
-Po shih edhe njëherë, se unë ato i lash, ja këtu mbi banak, - vazhdon të lutet plaku me kapele republikë. -Do ta shpërblejmë, veç gjeji ti. Hë të keqen.
-E mirë do shoh, po na bëtë me dhimbje koke mo zotëri! Vini këtu përditë.
-Hajt mos u mërzit, dalëngadalë, ja më thuaj ti kur të vij unë, ju e hapni në 10 e mbyllni në tre,- ja kthen plaku me ironi.
-Jo mo jo s’e hapim në dhjetë, shif mirë oraret, i ke aty te xhami.
Nga salla ngrihet një zotëri tek të pesëdhjetat.
-Dhuri, po dalin ato që porosita?- pyet ai me një zë të sigurt.
-Po dalin! – ajo e shoqëron përgjigjen e saj me një lëvizje koke pohuese dhe me një shkelje syri. –Po merrem vetë me atë punë, pa merak. Ja prit pak se vijnë ato tani.
-Epo mirë, -zotëria ulet.
I drejtohem punonjëses tjetër (me një farë parandjenje).
-Mirëmëngjes zonjë.
Ajo pa ngritur sytë i thotë koleges:
-O Dhuri’ shif içik ça do ky mi se po merrem me tjetër gjë tani.
-Po ça thu mi Xhevrije, s’e shef që kam kta tani?” ja pret shkurt Dhuri.
Atëherë Xhevrija ngre sytë, efektivisht Dhuri duket e zënë me dy të moshuarit, më hedh një vështrim ku përzihen mllefi dhe dukshëm mërzia dhe ma kthen:
-Mirë çuni, shih, ulu aty, edhe do të them unë kur tvish”.
Ulem. Një farë trishtimi më mbërthen të tërin. Pyes veten si është e mundur vallë që në një nga institucionet më të rëndësishme të vendit të punësohen të tillë njërëz ? A thua mungokan të rinjtë dhe të rejat e edukuar dhe të shkolluar brenda dhe jashtë vendit që do të mund ta kryenin këtë punë në mënyrë korrekte? Në bazë të çfarë kriteresh ishin përzgjedhur Xhevrija dhe Dhuri për ti punësuar në një nga pozicionet çelës të këtij institucioni, atij të marrëdhënieve me publikun, pasi të gjitha operacionet kryheshin pikërisht prej tyre mbi banakun e vockël të kësaj byroje recepsioni. Shoh Xhevrijen që del nga banaku dhe drejtohet drejt meje, por ajo nuk ndalet tek unë, po vazhdon të ec pas kurrizit tim, për të shkuar e për tu ngjeshur mbi radiatorin në qoshe të sallës. “Uuu sa ftoft mi Dhuri. Na vdiqën dhe këta. S’e ndezin hiç kët ngrofsin”. Pasi ngrohet ajo rikthehet pas banakut. Ngrihem e shkoj sërish drejt saj që teksa më sheh të afrohem shfryn dhe fillon të prek me nervozitet disa shkresa.
-Më fal zonjë, se kam fare pak kohë”.
-Hë më ça do?
I shpjegoj se çfarë kërkoja.
-Hajde nesër se përgjegjësja e atij sektorit që do ti nuk ndodhet këtu për momentin.
-Po si nuk ndodhet aty? Ndoshta dikush tjetër e ka zëvendësuar.
-Ka hikur, s’di ku ka hik, o Dhuri, ku ka hik Lela mi?
Dhuri shkëputet nga biseda me dy burrat e moshuar, që teksa e shohin të largohet rrudhin buzët dhe diç i përshpërijnë njëri-tjetrit, dhe afrohet pranë Xhevrijes e duke më vështruar mëshirshëm më thotë :
-Ku kapet ajo?! Hajde nesër herët nga ora 8 se përndryshe s’e gjen atë.
-O Dhuri la nam dhe ajo Lela, -i thotë Xhevrija nëpër dhëmbë.
-Nuk kam ardhur ta kap, kam ardhur për punë. Shihni, ora nuk është as 10. Si është e mundur që nuk ndodhet në punë?.
-Ka ik, ka dal për kafe rrezik. Se tani ka pushimin ajo.
-Pushimin ? Cfarë është ky pushim në orën 10 të mëngjesit? – i pyes i habitur.
-Po këtu në kemi 20 minuta pushim për të hëngër drekën, po secili e bën kur të dojë pushimin. Ajo ka zgjedh ta bëjë tani. Ca t’i bësh.
Hap sytë nga habia! Nervoz, por nuk arrij dot të mos ja plas gazit! Largohem…

Në unazë, diku aty tek zona e trenit, është një lemeri. Duket sikur Dajti i bardhë i mbuluar prej dëborës së fundit, prej së largu, bën kontrast me pluhurin e rrugës dhe tymin e zit ë makinave. Trafik i dendur. Benca të ngecur në të, makina të tjera luksoze përbri furgonave të Kamzës, brenda të cilëve disa fytyra varen si portrete natyrash të vdekura. Semafori i kuq nuk i ndal motoçikletat e punëtorëve që gjarpërojnë përmes makinave e këmbësorëve që kalojnë rrugën fluturimthi. E gjelbra e këmbësorve, e vanitur prej zhulit, pulson si një zemër e plakur. Përpiqem të hidhem në krahun tjetër, por befas ngulem në vend pasi polici rrugor i fryn bilbilit dhe me tabelë i bën shenjë makinave të avancojnë. Lumi i ndotur mekanik derdhet atëherë si i etur drejt Zogut të Zi. Eci përkrah tyre.

as///

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).