Kur një grup, nje regjizor e një shkrimtar gjenial takohen, mund të lindin gjëra fantastike si kjo!   Filed under: Letërsi Tagged: DAvid Foster Wallace, Eschaton, Infinite Jest, The Decemberists

18 Komente

Ajkuu, ku je? Na ka pershendet Desi me kete kengen fantastike! smiley

"Jam ketu! Jam ketu! Ke lulja mbyllur!" smiley

Ana, a ta ngacmoj pak kete desin? smiley Pak fare!

 

Des, nese mund te te bej nje pyetje keshtu rrethore, cfare te pelqen tek kjo kenge? hhihi...

Fakti qe, The Dec, perveçse muzikes, kane bere praktike ate loje te komplikuar qe David Foster Wallace shpjegon te Infinite Jest. Nje loje qe teorikisht, nuk mund te luhet, por qe ai e shpjegon ne detaje ne diçka tip 110-120 faqe. Rregulla, fushe, lojtar, arbiter!

Te lexosh diçka kaq komplekse e te bukur eshte nje kenaqesi! Ta mendosh ne koke, po ashtu. Por qe Dec ta bejne kenge...eshte kulmi!

Por per ta kuptuar duhet lexuar libri, ndryshe nuk merret vesh!

P.S

E shoh Ajku, une pergjigjem kur me bejne pyetje, jam i edukuar, jo si ca e ca... smiley

E ula koken. Po pergatitem per nje autokritike, se eshte koha qe koha e "mea culpa" te vije. smiley

 

 koken lart, Veshkaush! 

Tek e fundit, Desi e ka pike te dobet Wallace-in, doemos qe do t'i pelqente dhe kenga... ty (edhe mua) na pelqen grupi, doemos qe do te na pelqeje dhe Wallace-, ne do ta lexojme ndonjwhere.. smiley

Mua me pelqen kenga. Shkrimatri matematikan ma heq mendjen fare! smiley

Me Desin dhe me "Dec" jam e kenaqur. Squari na beri ta humbasim fillin me keto dashurite qe u hollokan e u bekan si fill i holle leshi, i cili u keputka fill mbas publikimit te "The crane wife"!

Ç'dashuri jane keto!? smiley

 

duke huazuar nje pershkrim te tropit kur thote qe i "eshte holluar dashuria per Juventusin" (nese e mbaj mend sakte Tongue), dhe mua me eshte holluar per The Decemberists fill pas albumit te shkelqyer "The Crane Wife". E dhimbshme!

Ju pershendes te gjitheve!

I gjen njeriu fjalet e veta ku s'i pret. Ajku, si te ta shpjegoj une ty moj xhan cfare dashurish jane ato qe hollohen, pervecse qe mund te kene qene dashuri obeze? smiley

DFW-ne e kam ne liste por akoma jo, nuk jam aty menderisht. Kurse Imaginary Cities qe vure dje i degjova ne vazhdimesi, u kenaqa.

Paturpesi, se "kulmi i paturpesise" nuk po dua te shkruaj. Dhe une qe mendoja se dashurite shnderrohen sipas ligjit te ruajtes se mases, ligjit me te rendesishem ne kimi: ç'hyn, del pas reaksionit me te njejten mase. E majta dhe e djatha peshojne njelloj ne shkence! Ate çeshtjen e juveinterit pastaj s'do e ze fare ne tastiere! I mbylla te dyja syte! smiley 

le te themi atehere qe uji i perftuar pas reaksionit u pa i padobishem pertej shuarjes se etjes smiley

o ho, po i hyme ketyre çeshtjeve te lengshme, me siguri do gabohemi gjekundi! e lashe me kaq smiley

po c'te keqe ka te gabohemi smiley fundi i fundit. e rendesishme eshte qe transformimi dhe per rrjedhoje ripeshimi ndodh, megjithe pengesat reaksionare te ajkut smiley

Sa i habitshem eshte hollimi, mbarimi etj etj.

Po ju shkepus nje pjese nga romani ( 100% muzikor ) qe po shkruaj, flet per nje vajze e nje djale...

 Të Henen në darkë dalim përsëri dhe vendosim që të hamë diçka ndërsa presim të shohim një koncert, e ndodh diçka e tmerrshme. Jemi diku në rrugën e Durresit e jemi të uritur kështu që futemi në vendin e parë që gjëjmë e porosisim tre byrek, dy për mua e një për të. Flasim për gjërat e zakonshme, ajo është shumë e bukur, koncerti do filloje me siguri me vonesë, po mendojmë që në fundjavë të shkojmë në Durrës. Ajo dëshiron që të shkojmë vetëm në të dy, unë s’jam i sigurt nëse kjo është ide e mirë. Jemi përballë njëri tjetri e them diçka, ajo qesh e unë shikoj që një copë mishi i ka ngelur mes dhembeve. Në atë moment kuptoj që nuk e dua më.

des, lajm i mire ky qe na jep 

me kaq sa thote fragmenti qe ke shkeputur mendoj se krisjet e para  kane filluar qe ketu Tongue

porosisim tre byrek, dy për mua e një për të

Des, do na e dërgosh të plotë romanin fill mbasi ta kesh përfunduar? Ju lutemi ta bëni këtë! smiley

 

Ndërkohë:

Të hënën në darkë dalim përsëri dhe vendosim që të hamë diçka e, ndërsa presim të shohim një koncert, ndodh diçka tmerrësisht e (pa)zakontë. Jemi diku në rrugën e Durrësit e jemi të uritur, kështu që futemi në vendin e parë që gjejmë. Porosit tre byrekë, të parin ma jep mua, të dytin nis dhe e kafshon vetë, të tretin e lë brenda qeses plastike. Kjo mvishet nga një shtresë avulli, për shkak të byrekut të nxehtë dhe thuajse të shkrehur branda saj. I them se mua më mjafton ai i nxehti që kam në dorë dhe se, patjetër që, atë të rraskapiturin, qesen e të cilit nuk e lëshon nga dora, mund ta hajë vetë, nëse ka ende uri. Flasim për gjërat e zakonshme, ai nuk është aspak i bukur. Meshkujt e bukur ua lë femrave pa fantazi. Ky nuk ka fantazi, ndaj i them se në Durrës dua të shkojmë vetëm, vetëm ne të dy.

Jemi përballë njëri-tjetrit. Unë qesh dhe mendoj për metamorfozën e boshllëkut. Hyn. Nuk më pëlqen. I them se e dua. Mbaron. Më ngjan se shpëtoj.

smiley

 A mundem t'i ve nje kolone zanore, se po me pelqen shume skena e perfytyryar e ngrenies se byrekut, me ca levizje paksa te shpejtuara sipas ketij ritmi..... smiley

 Des, kaq shpejt na e dhe mbylljen? apo aty fillon konflikti? Mire qe e kuptoi ne ate moment, por kur ia tha? apo s'ia ka thene akoma? e vret mendjen si do t'ia thote? apo po vret mendjen se pse nuk e do me?

 

Për të komentuar tek Peshku pa ujë, ju duhet të identifikoheni ose të regjistroheni (regjistrimi është falas).