Ne pranvere…

Dashuria ime, e fundit…
vdiq… ne pranvere…

E mekur,
lindi ne dimer…

Ishte Premature….

Jetoi pak…
sa nje epilog dimri…

pastaj,
mbylli syte…

Askush
nuk i’u gjend prane,
ne grahmat e fundit…

Ndersa ne varrim,
oh… ne varrim,
s’munguam, ne te dy…

S’mungoi, as fjalimi…
(madheshtor,
mbi varr…)

S’munguan, as ca lote…
(krokodili,
ne sfond…)

Litaret,
ende
nuk i’a kishin dhuruar
nentokes…

Ndersa ne te dy…
pertypnim, te paduruar,
ikjen…

…si bisht cigareje te zvjerdhur…

Dashuria ime e fundit
vdiq… ne pranvere…

Nga Ajo…
me kane mbetur,
ende,
ca petale lulesh, te thara,
mbi floke…

Jetoi pak…
mushkerite e hajthme,
nuk e perballuan dot acarin…

Tashme,
çdo pranvere…
ne te dy,
i vendosim lule mbi varr…

Çdo pranvere,
ndjej se kam nje xhep te grisur,
ne vend te zemres…
mbushur plot,
e derdhur, ne nje cep,
nga sy-qeshjet e saj…

Nje xhep te grisur
qe kurre, nuk mesova ta arnoj…

Dashuria ime, e fundit
vdiq… ne pranvere…

Me thoni…
si mundet te vdes, nje dashuri,
ne kete stine…?

Te plakesh me ty…

E di,
ne ende,
do te jemi bashke…

Ulur,
ne te njejtin
stol…
duke pritur
te fundit,
dimer te acarte,
te jetes…

si nje cift i marrosur pleqesh…
ende,
te dashuruar…

E di,
ndonjeri,
do te guxoje,
te na tregoje me gisht
e te qeshe me ne…
(me shume me mua,

marroken, e pabindur)

Ndersa ti,
ende,
do me thuash
qe jam e bukur…

Packa se mbi balle,
koha,
do me kete lene
heroglifet,
qe kurre,
nuk do te mund,
t’ua mesoj deshifrimin…

Packa se mbi floke,
dimri i fundit,
do me ule,
te paqtat thinja,
te fjollta,
si debore e pashkelur…

E di,
ne do te jemi bashke…

E ndjej…
qe do te jete bukur…

…te plakesh me ty…

Gdhendje

Perse,
kembengulshem,
kerkon te me shnderosh,
ne dike qe nuk dua te jem ?

si plasteline te nenshtruar,
nen gishtat e tu metodike,
prej skulptori te rregjur… !

Cukitja e daltes,
“lemon ” egersisht,

sy-qeshjen time…

E keshtu me rradhe…

E qara,

pason pa lageshti ne sy…
zbrazetia e shikimit,
zmadhohet pa nerv…

Dalta leshon tinguj te mprehte,
ndersa ndesh rebelizmin skeptik te shpirtit,
kundrejt transformimit…
i cili, reziston dhe ca i sfilitur,
pastaj dorezohet ne heshtje…

Ti le pertoke dalten,
ndersa sheh i mrekulluar klonimin,
ndez nje cigare ne cepin e buzes,
“Dreq…!” - shan me vete.
“Dicka paskam haruar…”

Heshturazi, ri- merr ne dore dalten,
dhe fillon te gdhendesh perhumbur
shpirtin tend..

Te tretët

Ai shkoi…

nje nate vere
me zera bulkthesh
te lodhur…

Shkoi…
ashtu… ne gjume…

i shtrire ne krevat,
perkrah trupit te ngrohte, te gruas,
qe kurre nuk e deshi…

Ajo,
i mbylli syte…

Ajo,
e qau…

Ajo
u vesh vejushe…

Ajo tjetra,
nuk mundi te bej asgje…

(sepse ka gjithmone
nje te trete,
atje ku jane dy )…

Askush
nuk i ngushellon
te tretet…

Te treteve,
u ndalohet, rreptesisht,
lamtumira e fundit….

Te treteve,
u ndalohet, rreptesisht,
te veshin gjymtyret me zi…

Te treteve,
u ndalohet, rreptesisht,
te njomin syte me tylin e dhimbjes…

Ata,
vetem sa fusin syte ne gropeza…
dhe lengezojne brenda zgavrave…
me lote memece…

Ai shkoi…

nje nate vere
me zera bulkthesh
te lodhur…

Ajo tjetra,
nuk mundi te bej asgje…

qofte edhe te mesonte
ç’ender pa ai,
ne grahamat e fundit

Eshte nje rruge ne Tirane…

Eshte nje rruge ne Tirane…
ne te,
dashurite perqafohen ne menyren e vjeter…

gjethet perskuqen,
e permallen,
ankthshem,
por ende nuk vdesin…
jo pa kercyer, te fundit tango…
( e vjeter edhe ajo )…

Eshte nje rruge ne Tirane…
ne te,
zonjat (e vjetra ),
shetisin me nga nje kone perdore…
ndersa veshtrojne perhumbur rrudhat,
ne xhamat e makinave qe kalojne me ngut…

Eshte nje rruge ne Tirane…
ku,
balerinat e reja,
me shputat e harkuara hijshem,
praktikojne levizjet, zbathur,
mbi shtrojen e verdhur te gjetheve,
ne trotuar..

Nen shiun,
qe i sperkat
butesisht,
dhimbsurisht,
Gjethet,
kundermojne te ligeshtuara,
lamtumiren e fundit…

Eshte nje rruge ne Tirane,
qe me kujton
se ende mbaj te fshehur diku,
nje copez shpirt,

e kam fshehur aty…
midis vorbulles se tymit te cigareve,
e aromes se kafes se mengjesit…
…nen shtrojen e kalbur te gjetheve,
qe japin shpirt ngadale…

Eshte nje rruge ne Tirane…
ne te,
aty,
buze trotuarit,
nje piktor i ri,
fytyrezbehte,
eshte duke pervjedhur ne telajo
portretin e mallit tim…

( kushtuar Rruges se Liceut… dhe gjithe te permalluarve )

- Fike henen!

Ajo,
iu pergjerua atij,
t’a fike driten…

Ai,
perplasi dy here pellembet,
e llampadari mbi komodine,
menjehere iu bind,
… e shoi edhe frymen e fundit…

Hena e plote,
sperkati sterkala te mekura drite
mbi dritare,

ndersa erresira,
u rraskapit te ndizej…

Ajo,
veshtroi ankueshem,
henen, atje lart…

Ai,
kuptoi, menjehere ,
c’duhej te bente…

Serish,
i perplasi pellembet,
e i beri me shenje henes te largohej…
( njelloj si nje maxhordomi,
i cili sapo i ka ngritur valixhet ).

E pabindura,
nuk deshi t’a degjoje…

Hena,
vetem sa
mbeshteti fytyren, shtellunge-neonte,
mbi pellembet e duarve,
dhe… priti…

Heshten te dy te dorezuar…

Ai,
nuk i perplasi me pellembet…
Ajo,
nuk veshtroi me ankueshem atje lart…

Ata,
nuk e fiknin dot henen…

Sepse…
ka githmone, nje hene,
qe shihet mendueshem mbi xham…

qe mbeshtet
kryet mbi pellembet e duarve,
dhe psheretin trishte…
…kur nje vajze jepet per here te pare…

Fizarmonicistit te verber

Gjethe,
e vjeshteruar,
nazike,
e perflakur…

pushon,
qetesisht,
mbi kapelen tende…

Ti,
nuk e sheh dot…

E ndjen…

Ti,
vetem,
shperndan tingujt
e nje tangoje te haruar,
me fizarmoniken tende te vjeter…

Vertit shpirtin
qetesisht ,
tastove te plasaritur te fizarmonikes ,
ngjitur,
vende- vende me skoç…

Ulur shkujdesur
mbi trotuar…

…ne trup;
kostumin e erret,
te stripsur nga koha…

…ne kembe nje pale shapka shtepie…

..ndersa,
brenda
kapeles,
bosh;
(pikerisht aty,
ku kalimtari indiferent,
duhej te te shperblente
ate copez shpirt,
po aq te plasaritur,
sa tastot e fizarmonikes…)

…brenda…
…pushon…
…qetesisht…
…gjethja nazike…

Sonata e Henes !

C’te bej me henen sonte ?

Dritare e vjeter,
parvaz-kalbur,
pervjedh djallezisht
tinguj, neper nate…

e nje llampadar i mekur
perbri pianos,
s’degjon te jape shpirt…

Sonate e mallkuar…!

sonte per tastiere,
paske brinjet e mia…

Ti me dhemb, e mallkuar…
me shkallmon…
me bluan kockat,
si ne mulli…

e pastaj,
hirin tim e shperndan ne terr….

Mjaft!

Mbylleni ate dritare…!
Shuajeni ate llampadar…!
Ndalini ato tinguj…!

Kursemeni o njerez,
nje thermije prej hirit tim…

Kurseme sonte,
o i shurdhet,

ti qe kaperceve shekujt
e SOS –in e shpirtit tim
munde te degjosh…

Ndjeme…

sonte,
britmat dua t’i ve ne gjume
pa ninulla…

dua te fle,
e te fikem,
pa zhurme…

ndersa rete atje lart ne qiell,
vrapojne te cmendura…

e mua,
mbi kurriz,
me eshte ngarkuar hena…

Ku t’a leshoj henen ?

Nen diell…

Atje tej ne koder…
ne nje kopesht te vogel…
nje grua…
dhe nje bajame…
i jepen
butesisht,
diellit te mekur,
rreze kursyer,
te fillim-janarit…

Butesisht…
ngadale…
si prej nje gjumi te rende…
celet,
kurmi i gruas…

ajo…
shpalos floket e gjate…
ngjyre dielli,
te pjekur…

ngadale…
nis ti kreh,
me gishtat e brishte,
qe koha,
njelloj si shpirtin,
nuk mundi t’ia ashpersoje…

bajamja…
gezueshem…
ngeteron,
degezat,
sythe perkundese…

i jepet rrezeve
te dobeta te diellit…
e qeshur…
naive…
e dlire…

dielli…
i ngroh,
mekur - njelloj,
te dyja…

njelloj…
celin sythet e bajames,
ne rinine e saj
te pare…

njelloj…
shperthjne hiret e gruas,
ne rinine e saj,
te fundit…

koha ka ndalur ne vend…
ajri ka mbetur pezull…
asgje nuk leviz…

vibron vetem kundermimi
i ngerthyer…
i aromezave…
bajame-grua…

…

atje tej ne koder…
ne nje kopesht te vogel…
nen nje heshtje te paqte…

krihet..
nje grua…
ne prologun
e pranveres se saj
te fundit…

atje tej ne koder…
ne nje kopesht te vogel…
nen nje heshtje te paqte…

perkundet hareshem…
nje bajame…
ne prologun
e pranveres se saj,
te pare…

atje tej ne koder…
ne nje kopesht te vogel…
nen nje heshtje te paqte…

dielli i janarit…
i genjen njelloj,
te dyja…

©Arlinda G.