Erdh vjeshta

Erdh vjeshta e verë s`pat,
U nisën të shtegtonin zogjtë po s`ditën ku,
Fluturuan mekur, u lagën,
U tulatën strehëve hutuar e mbetën këtu

Erdh vjeshta e rreze s`pat,
Hije nuk mbollën pemët, njerëzit, muret,
N`pasqyrë të saj nuk u panë,
Harruan kush qenë e u mekën po ashtu

Erdh vjeshta, na gjeti fillikat…

-

Replay

Kur zbrazesh, dritat shuhen, spektatorët dalin,
aktorët kanë ikur, atëhere fillon drama

Në fund të shfaqjes, kur të afërmit duke qarë
do marrin trupin tënd të ngrirë, nxjerrin jashtë,
Ti nuk do kesh lëvizur fare, dritat fiken prapë,
Filmi fillon nga fundi, kësaj rradhe mprapsht,
Portieri të jep paratë, ti atij biletën, ai e ngjit,
Shkurtohesh, zgjohesh në gjumë, bie në zgjim,
Prindët ngrihen nga varret, harron një fjalë të re,
Dielli perëndon në lindje, shirat ngjiten në qiell,
lumenjtë rrjedhin në burim, do vjellësh bukë, gji,
nuk do ecësh dot më, do qash, shalët e nënës,
ju lidhin bashkë, të fusin brenda, lëviz, embrion,
ndahesh më dysh, portë, hapembyllje, kyç,çelës,
do trokasë duke dalë përsëritja, e ardhmja, fati,
spektatorët që mbushin dalëngadalë sallën

Ne jemi publiku të thonë aktorët
kur të bie vilani e nuk hap dot gojën,
Dhurohen lule, puthen, duartrokasin,
Të ulin poshtë me litarë, skenë tjetër,
“Përgjigju kur të pyesin shkurt, po ose jo”-
thotë hetuesi e ndez për vete një cigare,
“Mirë”- thua ti e bën gabimin tjetër:
“Ku jam këtu?”, Dëshmitarët qeshin,
Qenka komedi mendon e qesh dhe ti,
Të qethin, masin, të japin teshat e reja,
të lidhin sytë, errësire, të pyesin - “Mirë?”,
“Jo”- murmurit ti e ke një parandjenje,
Si nuk e vura re që janë me uniformë?

Sipari hapet ndërsa skena ndriçohet ngadalë,
Të shtyjnë e bie nga barku i avionit
fillimisht si gur, më vonë hapet parashuta,
Qindra kërpudha të bardha, poshtë blu,
Kërkon një ishull, një copë vend, një pemë,
Ndjen që zhytesh gjithnjë e më shumë,
Po tani ç`do bëjmë pa gjymtyrë e mish?
Në qiell tani ja, çfarë mbeti? Veç frymë,
që shuhet në mjegull, pushim, pritet tani
me padurim akti u fundit, katharsis

Fli, nuk ka gjë, se të tregoj unë ç`ndodhi,
Mos ma thuaj fare, dihet fundi i tragjedisë,
Krah për krah dalim të heshtur nga teatri,
Na është bërë zakon mërzia, ecejaket,
Skenë ku rrimë e presim në fillim të shfaqjes
na shohin, i shohim, dalim, përsëri hyjmë ,
dyer, korridorë, perde, kapakë, hapi sytë,
Kaq, tani kam rradhen unë të provoj maskën

-

Film

“Dikur bota do të jetë muze,
Çdo gjë do të jetë monument,
Bebet do lozin me kryevepra,
S`do ketë lexues, veç poetë

Njerëzit do jenë gjithnjë të rinj,
Askush i shtrembër a gungaç,
Vetëm Helena dhe Davidë
do qarkullojnë n`atë parajsë

S`do ketë kafshë që s`shkojnë
Minj, gjarpërinj a krokodilë,
Veç sorkadhe, lopë, pallonj,
E gjelbërim në shkretëtirë

Ç`të të zërë syri veç perfeksion,
Muzikë hyjnore dhe dashuri,
Të gjithë njëlloj do të mendojmë,
Krushqit do të shkojnë në varrim..”

“Jam i verbër”- the .Mbamë!
“The end” si amen në ekran.
Prekëm tjetrin e qamë,
Katarsis ndoshta.

Jashtë film tjetër,
Shtëpive shfaqet
Adami dhe Eva,
Gjarpëri dhe molla.

Kameras lotë,
Pa fund ky thriller
me ose pa Zot,
Kinema bota.

Dritë e terr,
Asgjë tjetër,
Gjallë jemi?
Aktorët e vdekur.

Dy jetë para, pas,
Si gjetur,humbur,
Komedi a dramë?
Ca qeshin, ca qajnë

Bashkë prapë,
Vetëm si gjithnjë,
I paanë ti ndaj,
Ne 1.70m e ca

Mërzia,
Krimb në man,
Na ha fletët e vjell mëndafsh

U lodhëm
me ditë e natë,
Sillna Mesiun,
po pa shpatë
Të qajmë barrët
e qeshim të vdekurit,
Kokëposhtë varur, si Pjetri